-'๑'- Ker(+O+)-...'s profileஐ•●•.¸•.¸¸.ஐ A [ L ] o N...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 06 HappY New YeaR*
................ปีใหม่แล้ว..."............. อะไรที่มันไม่ดีก็ให้มันผ่านไป
ลืมๆมันบ้าง
แล้วเริ่มต้น...สิ่งดีๆ...ด้วยกันใหม่
" ปี เ ก่ า " :
นั่งคนเดียวแล้วมองกระดาษ ที่สะท้อนข้อสอบมิดเทอม
* " ปี ใ ห ม่ " *
จากที่เคยทำผิดพลาดไปหลายอย่าง
คงยังไม่สายหรอก(มั๊ง)...สำหรับการเริ่มต้นใหม่
ตอนนี้ก็เหมือนจะมีปัญหา...ลึกๆในใจ
แต่ด้วยความ"ไม่พร้อม"
เลยยังไม่สามารถที่จะเล่าให้ใครฟังได้
ก้เพราะมันเกิดจากตัวเราทำเองแหละ
เลยต้องแก้เอง...มันต้องลำบาก
เพราะได้มันมาอย่างสบายๆ
เมื่อจะให้คืนไป...ก็ต้องแลกหรือสูญเสียบ้าง
คงเป็นเรื่องธรรมชาติ
บางทีที่เรา"ยิ้ม"
มันก็ไม่ได้แปลว่า"มัความสุข"...เสมอไป
แต่เพื่อความสบายใจของคนรอบข้าง
และเบื่อกับการตอบคำถามว่า"เปนไร"
การยิ้ม...คงเปนสิ่งที่"ควร"ทำที่สุดแล้ว
แม้จะ"ไม่อยากทำ"ก็ตาม
เพราะมันเหมือนกับเรากะลังหลอกตัวเอง
"การโกหก"ไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย
แต่มันก็ไม่ได้มีผลเสียเสมอไป
เพราะมันสามารถทำให้ใครหลายๆคน...สบายใจ
กว่าการที่ได้รับรู้"ความจิง"
ที่แสนจะน่าเบื่อ
ก็อย่างว่า...โทษใครไม่ได้
เพราะเรา"ทำเอง"
อยากจะเริ่มต้นปีนี้...ด้วยสิ่งดีๆ
และความสุข
แต่เรื่องในปีเก่า...ส่งผลมา
ให้ปีใหม่...เปนเรื่องที่น่าเศร้า
หวังว่า...ซักวัน
จะด้เริ่ม...ทำสิ่งใหม่ๆ...กะเขาซักที
ภาวนา...ให้สิ่งเก่าๆ...ผ่านไปไวไว
พร้อม"รอยยิ้ม" ไม่ใช่ "น้ำตา"
PS: การกระทำบางอย่างของกู...ขอให้รู้ว่ามันคือ"เหตุผล"...ไม่ใช่"ความรู้สึก"
อย่าห่วงเลยเพื่อน...กูไม่กลับไปแน่ มึง...ก็คงรู้สึก...ไม่ต่างจากกู แต่ถ้ามึงมีโอกาสเหมือนกู
กูเชื่อว่า...มึงก็จะทำแบบนี้ ขอบคุณ...ที่รู้สึกเจ็บ...แทนกู อย่าโกดกูเลย..."
December 23 ส ว ย ๆ ก า น ท้ า ง น้ า น . . . เ พื่ อ น กู
| | แยม . . . กลายเปนนางแบบไปละ
พวกมึงก็เปนกันซะแบบนี้...
ทำเอากูไม่อยากจะกลับบ้านเลย
สวยๆกานท้างน้าน...
แล้วใคร๊...เขาจะกล้าเดินไปกะพวกเมิง
ถามจิงๆเถอะ...
จะสวยไปไหน?
สวยไม่ดูหนังหน้าเพื่อนเร๊ยยย...
ถึง...เพื่อนๆ ที่กะลังคร่ำเคร่งกะการอ่านหนังสือ
ค ว า ม ห ม า ย ข อ ง เ ก ร ด A - F
. . . ที่ แ ท้ ค ว า ม จ ริ ง มั น เ ป็ น แ บ บ นี้ . . .
B = basic ก็แค่พื้นๆ
C = common ธรรมดา งั้นๆ
D = diligent ฉลาด หลักแหลม
" F = f e v e r เ ก่ ง จ น เ กิ ด ก ร ะ แ ส ค ว า ม ดั ง "
อั น เ ก ร ด A เ ข า ว่ า เ ห มื อ น เ ช่ น สั ด ว์ วันๆฟัดแต่ตำราน่าอดสู A Animal สมองน้อยหงอยน่าดู สงสัยครู ให้ได้ไง ไม่ค่อยเจอ B Basic เพราะมันง่ายกันไปจนน่าขำ คนว่า'เบ' เกินไปเลยไม่ทำ กลัวตอกย้ำความเบสิกสะกิดใจ C Common คนทั่วไปยอมรับและนับถือ เกรดแบบนี้ได้มาเรียก 'ฝีมือ' แต่ก็ถือว่ายังอ่อนเกินไป D Deligent เกรดสุดฮิตของคนขยัน
ฟิตทั้งวันแต่เลคเชอร์ไม่เคยสน conc. วิชา จีบสาว ม่อเกินทน สุดยอดคน นายเยี่ยมมาก พูดจากใจ " เ ก ร ด ใ ด ๆ ไ ม่ เ ท่ า F F e v e r
ไ ด้ กั น เ ก ร่ อ รู้ ทั่ ว ถึ ง ไ ห น ๆ ใ ค ร ไ ด้ ม า ก็ F e v e r น่ า ชื่ น ใ จ แ ล้ ว ค่ อ ย ไ ป " เ รี ย น ซั ม เ ม อ ร์ " ด้ ว ย กั น December 14 เหนื่อย...นะ...เนี่ยะ!
ช่วงนี้...ก็เปนช่วงรับปริญญา อิจฉาพวกพี่บัณฑิตจัง... เฮ้อ...อีกนานเหมือนกันนะ กว่าเราจะถึงวันนั้น...แค่เริ่มต้นก็เหนื่อยละ แต่มันก็น่าจะคุ้มค่า...นะ ถ้าเรามีวันนี้...เหมือนที่เขามีกัน
จันนี้ก็จะเริ่มสอบมิดเทอมละ ได้ข่าวว่ายังไม่ทันจะได้หายใจ ก็สอบอีกละ มันก็ไม่ได้ต่างจากทุกๆวันหรอก เพราะเดิมทีก็ต้องสอบทุกวันอยู่แล้ว
แต่หลังสอบเสด...ยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ คงเพราะนี่แหละมั๊ง...ทำให้มีกะลังใจทำอะไร สอบเสด...ก็จะได้กลับบ้าน บ้าน...ที่ไม่ได้กลับมานานแสนนาน คิดถึงหน้าพ่อ แม่ น้อง แล้วมีกะลังใจขึ้นเยอะเลย พ่อบอกว่าน้องโตขึ้นมากแล้ว...อยากกลับไปดูจัง ว่ามันจะโตแค่ไหน...น้องชายกู
หลังปีใหม่Planอะไรต่อมิอะไรไว้หลายอย่าง เพื่อนคนที่มีค่าต่อความรู้สึกของเรา ไม่รู้ว่าจะสามารถทำได้อย่างที่วางไว้รึป่าว แต่ถ้าเป็นไปได้จิงๆ...จะพยายามเลี่ยงทุกอย่าง มันอาจจะเปนเวลาที่น้อย...และอาจเปนสิ่งที่ไม่สำคุญมาก แต่ครั้งนี้...ตั้งใจทำ...จิงๆ
นี่ก็ใกล้จะปีใหม่ละ อะไรๆคงดีขึ้นกว่านี้...(หวังไว้อย่างนั้นนะ)
December 12 ความจิงแล้ว...ไม่อยากเป็น...แบบนี้เลย
ที่จิง... ก็ไม่อยากให้เรื่องของเรา...มันเป็นแบบนี้หรอก สงสารคนที่ตัวเองรัก...ก็สงสาร แต่ทำไงได้...สงสารตัวเองมากกว่า
การที่เรามีใครซักคน ที่แม้แต่เราไม่พูด...เขาก็สามารถรับรู้ ในทุกๆสิ่ง...ที่เรารู้สึก มันดีนะ " แ ต่ " ความไม่แน่นอนนี่ดิ ใครบ้าง...จะไม่อยากมีคนที่เข้าใจ แต่ในเมื่อ...เขาเลือกที่ออกจากทางเดินที่มีเรา แค่นั้นเอง
ไม่ใช่ว่าไม่รักนะ รัก...รักมากด้วย อยากจะมีกัน...แบบนี้...ตลอดไป ไม่อยากต้องเดินคนเดียว
"เ บื่ อ ชี วิ ต . . . ที่ เ ป็ น แ บ บ นี้ "
ไ ม่ อ ย า ก เ ป็ น แ บ บ นี้ เ ล ย November 28 และแล้ว...หน้าหนาวมาถึงอากาศหนาวกะลังมาเยือน
ความขี้เกียจก็มาพร้อมกัน
อากาศแบบนี้...เศร้านะ!
ถ้ามีใครซักคน...ให้นอนกอด
คงอุ่นน่าดู...อุ่นกว่าต้องนอนคนเดียว
...แบบนี้...
อากาศหนาว...เป็นช่วงเวลาแห่งความสุข
ของใครหลายๆคน
โดยเฉพาะคนที่มีคนรัก
แต่ในอีกมุมนึงของโลกใบนี้
มันก็เป็นสิ่งนึงที่มีผลต่อคนไร้คู่
มันมักจะมาพร้อมความเหงา...เสมอ
ห า ก ข้ า ง ก า ย . . . มี ใ ค ร ใ ห้ ก อ ด
ใ ห้ ห า ย จ า ก อ า ก า ร ห น า ว แ บ บ นี้
ค ง ดี ก ว่ า นี้ . . . ค ง รู้ สึ ก อุ่ น น่ า ดู เ ลย
ในสภาพที่จิตใจย่ำแย่และเหนื่อยแบบนี้
อยากมีใครซักคนที่เข้าใจ...โดยที่ไม่ต้องพูด
เขาคนนั้นก็สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกทั้งหมดได้
ถ้าพูดถึงเมื่อก่อน
จะไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้
เพราะยังมีใครต่อใคร...ที่เข้าใจ
แต่ตอนนี้
หันไปทางไหน
ไม่มีใครซักคน...ไม่มีเลยจิงๆ
นอกจากพ่อและแม่ คงคุยกะใครไม่ได้
จากเพื่อน...คนที่เคยเข้าใจกูที่สุด...ตอนนี้มึงอยู่ไหนหรอ
หายไปไหน...เพื่อนกู
จากคนรัก...ที่เคยไว้ใจกันมากที่สุด
ตอนนี้...เชื่ออะไรไม่ได้อีกแล้ว
แม้แต่คำว่า"รัก"ที่เคยเชื่อและมั่นใจนักหนากับคำๆนี้
ตอนนี้...คงบอกไม่ได้เต็มปากว่า"เชื่อ"
ถ้ามีโอกาสได้เลือกเดินอีกครั้ง
อาจจะไม่เลือกเดินทางนี้ก็ได้
แต่ทำไงได้...ชีวิตของคนเรา
เมื่อเลือกที่จะเดินแล้ว...ย่อมถอยหลังกลับไม่ได้
แล้วยิ่งเป็นทางเลือกที่พ่อแม่ภูมิใจให้เดินนี่สิ
ยิ่งถอยหลังกลับไม่ได้เลย
ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้...
จะเรียน...จะสอบอะไรกันมากมาย
กะจะให้ผ่าตัวเอง...เพื่อท่องสรีระในร่างกายเลยมั๊ย
ถึงจะพอใจ...
จากสมอง
มาที่ไขสันหลัง
ต่อที่หู
ตา
จมูก
หัวใจ
และอวัยวะอื่นๆอีกมากมายที่จะตามมา
คงทำอะไรไม่ได้นอกจาก...ทำใจ
เหนื่อยและเหงาแบบนี้...อยากมีคนที่เข้าใจ...บ้างจัง
จะมีซักคนมั๊ย...ที่เข้าใจ...โดยที่ไม่ต้องพูดหรือเอ่ยอะไรเลย
* มั น ห นื่ อ ย น ะ . . . ที่ ต้ อ ง เ ป น แ บ บ นี้ *
เพื่อนรักของกู...ทำไมมึงถึงหายไปแบบนี้
โกดกูมากเรยหรอ...เข้าใจกูหน่อยนะเพื่อน
+ กู ข อ โ ท ด +
ปล.ได้ข่าวว่ามึงทำงานหนักมาก
พักผ่อนบ้างนะเพื่อน
เด๋วจะไม่สบายไป
กู...ยังไม่ได้หายไปไหน
แต่เพราะเรียนหนัก
เลยทำให้ไม่ค่อยมีเวลา
November 19 กลับไป...ก็ไม่รักเธอเหมือนเดิม
จะเป็นเหมือนเดิม...ได้รึป่าว
ถามใจตัวเองดูแล้ว...คงหาคำตอบให้ใจได้ไม่ยาก
เพราะเจ็บครั้งนี้...จำไปอีกนาน November 14 ไม่มีอะไรต้องพูดอีก
คุณ... เคยรักและเชื่อใจคนรักของคุณ...อย่างไม่มีข้อแม้...บ้างมั๊ย? แล้วถ้าวันนึง สิ่งที่คุณเชื่อมาตลอด มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณเห็นหล่ะ คุณจะรู้สึกยังไง " เ สี ย ใ จ " หรอ? ง่ายไปมั๊ย...กับคำๆนี้ แล้วถ้าไม่ใช้คำนี้ จะใช้คำไหนหล่ะ คำไหน... คำไหน... คำไหน...คำไหนที่มันจะสามารถแทนความรู้สึก ทั้งหมดที่คุณรู้สึก...ได้ แล้วใคร...คนไหน ที่จะสามารถรับรู้ความรู้สึกของคุณได้ โดยที่คุณไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมา เขาก็สามารถรับรู้ความรู้สึกที่คุณ...กะลังเผชิญ
ถ้าจะถามหา...ว่า"ความรัก...ความเชื่อใจมันอยู่ไหน จะแนะนำว่า...หาเข็มในมหาสมุทร ยังง่ายกว่าเยอะเลย การเริ่มใหม่...โดย เริ่มนับจากศูนย์ง่ายนะ ...ง่ายกว่าการเริ่มต้นใหม่ที่เริ่มนับจาก"ติดลบ"... เครื่องหมาย...ไม่ได้แสดงถึงค่าที่น้อยหรือมาก แต่มันเป็นตัวแทน ของความรู้สึก...ตัวแทนของสิ่งที่เหลืออยู่... ...ในใจของคุณ...
แต่ก็ต้องขอบคุณ ...ขอบคุณเวลา... ที่ทำให้คนๆนึง...หายโง่ซะที มิน่า...ทำไมคนอื่นถึงมองเราแปลกๆ คงเพราะ"เขา"ที่งอกขึ้นมาจากหัวนี่เอง "เขา" เป็นสิ่งที่แสดงถึงความโง่ได้ดีทีเดียว...ว่ามั๊ย และ ...ขอบคุณเวลา... ที่ช่วยบอก..."ความจิง" ที่ถูกปิด...ซะไม่มีทางที่จะหาเจอ แต่คำว่า "ซ่อน" ความหมายมันก็บอกตรงๆอยู่แล้วว่า...ต้องหา และวันนี้...ก็เจอแล้ว สิ่งที่...ปกปิดมานาน...แสนนาน
พูดมาได้...ว่าไม่รู้จักกัน... พูดมาได้...ว่า...ไม่มีอะไร ทั้งๆที่...จับได้...ขนาดนั้น ยังกล้า...กล้าที่จะ"ตอแหล"ต่อ
ไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรเลย เพียงแต่เลือกที่จะ"ยัง"ไม่พูด เพราะรอ...รอให้แน่ใจว่าโง่...กว่านี้ก่อน แต่จนแล้วจนรอด...ความบังเอิญ ก็มาช่วยทำให้เวลาโง่...มันหมดไป นานแค่ไหน...ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมจะไม่มีใครรู้...
"จะได้รู้ไง...ว่าความรู้สึกเค้าเป็นยังไง" ขอบคุณนะ...สำหรับคำนี้ อย่างน้อย...มันก็ช่วยให้น้ำตาหยุดไหล "ขอโทษ" พูดมาได้... งั้นก็ "ไม่เป็นไร" ละกัน
เรื่องเลวๆ...ได้รู้เยอะเลย พาพวกมันเข้าบ้านบ้างหล่ะ พามันไปนั่นมานี่บ้างหล่ะ ขอบคุณนะ...ที่ให้เกียรติกันขนาดนี้ ขอบคุณ...ที่ทำให้เป็น"ตัวตลก" เป็น"ควาย"...ในสายตาของหลายๆคน
คำว่า"เริ่มใหม่" คงใช่ไม่ได้กับเราแล้ว ถ้าจะหันกลับมาทางนี้...สิ่งที่คุณจะได้กลับไป คือความว่างเปล่า แต่ถ้าจะหันไปทางอื่น ไม่แน่...สิ่งที่ได้มา...อาจเป็นตัว...และหัวใจ ของใครซักคน ปลาตัวนี้...อย่าจับมันไปเลย เพราะมันตายแล้ว แต่อีกหลายๆตัว ที่จับอยู่ มันยังมีชีวิต...มันยังดิ้นได้ และพร้อมที่จะเป็นอาหาร...เสมอ
มี1ก็ย่อมจะมี2ตามมาเสมอ และ2ก็มี3ตามมาเช่นกัน ต่อจาก3...แล้วอะไรหล่ะ แล้วต่อด้วยอะไรอีกหล่ะ ก็เหมือนผู้ร้าย...ที่พยายาม จะบอกตำรวจว่า...ต่อไปนี้ จะไม่ทำผิดอีกแล้ว... ขอถามหน่อยเถอะ... ตำรวจที่ไหนจะเชื่อคุณ
กลับไป...ก็ไม่รักเธอเหมือนเดิม ความระแวง...จะเกิดกับทุกคำพูด ที่ออกจากปากของเธอ
ไปมีความสุขกับคนเหล่านั้นเถอะ แล้วลืม...ว่ายังเคยมีกันอยู่ ขอให้เรื่องทั้งหมด...มันหายไป พร้อมกับความรู้สึกดีๆ...เถอะ อย่าได้มารื้อฟื้น...หรือเริ่มใหม่เลย
ขอให้ต่างคนต่างไป ต่างไปมีชีวิตของตัวเอง อย่าได้ยุ่งเกี่ยว...กันอีกเลย
ให้คิดซะว่าเรา...ได้ตายจากกันไปแล้ว บอกตามตรงว่าตอนนี้...มันไม่เหลืออะไรเลย
ทั้งหมดที่ทำลงไป...ตลอดเวลาที่ผ่านมา อย่า!คิดว่าไม่มีใครรู้...ไม่มีใครเห็น จงละอายใจ...ในสิ่งที่ทำ และพูดออกมา...บ้าง คนที่ฟัง...คนที่ได้ยิน อ า ย แ ท น ความเชื่อใจและไว้ใจ จะไม่มีอีกแล้ว...สำหรับคนๆนี้ และ...จะไม่มีทาง... ได้มันไปอีกเด็ดขาด เลิกแล้วต่อกันเถอะ..."คนโกหก"
เมื่อวาน...ยังอยู่กับเรา ยังฉลองวันครบรอบอีกปีของเรา แต่วันนี้ ไปหาเขา... ทำได้ยังไง??? กี่ครั้งที่ไปด้วยกัน กี่ครั้งที่คุยกัน มันนานแค่ไหนแล้ว...
ต่ อ จ า ก นี้ . . . จ ะ ไ ม่ มี ค น ๆ นี้ . . . ใ น ชี วิ ต อี ก ต่ อ ไ ป
November 13 เ ห ง า . . . จั บ ใ จ
ก็อดคิดถึงบรรยากาศเก่าๆไม่ได้ ที่ครั้งหนึ่ง...เราก็เคย นั่งอยู่แบบนั้น
มุมนึงของ"ตึกเพียรฯ"
ตึกที่เด็กวิดวะรู้จักกันดี
ตึกที่เป็น...ทุกอย่าง...ของพวกเรา
เข้าแถวกันใหญ่เล๊ย...พวกพี่ๆ
ถ้ายังได้อยู่...ป่านนี้คงเปนพี่หม่อไปแล้ว
ใช่ว่าเปนพี่แล้วจะไม่เหนื่อย...ใช่มั๊ย
คิดถึงตอนที่เป็นเฟรชชี่...แล้วมีพี่ๆคอยดูแล
สุดแสนจะสบาย...
เพื่อนๆ...ต่างเปนพี่หม่อกันละ(ขณะที่กูยังเปนเฟรชชี่อยู่เรย)
คอยดูแลน้องใหม่
หม่อพยาบาล...เข้ากะนิสัยมึงจั๊ง...อัญ!
หันหลังนี่คงเปน(บัก)กวาง...เพื่อนภาค
พี่วสตาร์ฟคงกะลังว๊ากน้องๆ...และสั่งให้น้องๆกอดคอกัน
เขาสั่งให้กอดก็กอดไปน้อง...จะได้รักกันๆ
ตอนนี้ก็กลัวๆกันทั้งน้าน
ปิดเชียร์เมื่อไหร่...พี่น้องกันทั้งน้าน
(รวมไปถึงอาจารย์เรยหล่ะ)
 วันที่ได้รับไทด์แดง ไทด์พระวิศณุ...สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำคณะวิศวะ
งานนี้...ต้องเอาป้ายชื่อไปแลก
รู้เลยความรู้สึก...ภูมิใจมากๆ
ยังจำได้...และไม่เคยลืม
ดึกๆดื่นๆก็ยังไม่ยอกปล่อยให้น้องไปนอน
ยังซ้อมเชียร์กานใหญ่
มุมนึง...ข้างสโมฯ
"ป่า"...ที่พวกเราเคยโดนไล่ให้เข้าไปตลอด
ด้วยคำสั่งที่คุ้นหู
" เ ข้ า ป่ า ไ ป๊ "
^
^
^
และจะได้เข้าไปอยู่ในป่า...แบบนี้
แต่ก่อนจะโดนไล่ให้เข้าป่า
ต้องมารวมตัวกันที่หน้าสโมฯแบบนี้ก่อน
เพื่อจัดแถว...วิ่งเข้าป่า
ข้อห้ามคือ...!ห้ามหันหน้าขึ้นไปมองพี่สตาร์ฟ
นี่แหละ...กฎ!
มุมหนึ่งที่น้องๆกะลังวิ่งกัน
ยังมีพวกพี่ๆ...ที่คอยวุ่นวาย
จัดกิจกรรมนั่น...นี่
ไว้รอน้องๆ
เปรียบเทียบแล้ว...เหนื่อยไม่แพ้กันเลย
ทั้งหมด...จั๊ดแถว!
เฮ้...
ถ้ากิจกรรมไหน...น้องๆทำได้ดี
ประทับใจรุ่นพี่
จนได้ใจพี่ๆไป
และพี่ๆแต่ละรุ่น...รับเป็นน้อง
น้องๆก็จะได้รับกำลังใจจากพี่โดยการร้องเพลงมาร์ชชิ่งเอ็นจิเนีย
นี่แหละ...ขนลุกสุดแล้ว!
จากนั้นก็ต่อแถว
ลงจากห้องเชียร์...มายังข้างล่างตึกเพียร
เพื่อกินข้าวตามสาย...ร่วมกับพี่ๆทุกรุ่น
กินข้าวเสร็จ
เวลาที่พวกเรารอคอยก็มาถึง
คอนเสิร์ต...ที่จัดเพื่อให้น้อง(ได้ข่าวว่าส่วนมากเป็นพี่นะ)ได้เต้นกัน
มันส์!...มากส์
+ จ บ + ครั้งหนึ่ง...ของคนเล่า
ที่เหงา...จับใจ
ThankS spaCe' KaT
November 11 ลองคิดตาม...อ ย า ก ใ ห้ เ ธ อ ล อง อ่ า น
ล อ ง ค่ อ ย ๆ แ ป ล
แ ล ะ คิ ด ต า ม ป ร ะ โ ย ค ต่ อ ไ ป นี้ ดู
ห วั ง ว่ า เ ว ล า ร ะ ห ว่ า ง ที่ ใ ช้ ไ ป ก ะ มั น
ค ง ทำ ใ ห้ พ อ คิ ด อ ะ ไ ร ไ ด้ ขึ้ น ม า บ้ า ง
แ ล้ ว ตั ด สิ น ใ จ อ ะ ไ ร ที่ ค้ า ง ค า อ ยู่ ใ น ใ จซ ะ
แ ล้ ว ผ ล ดี . . . จ ะ เ กิ ด กั บ ทุ ก ฝ่ า ย
ถึ ง แ ม้ อ า จ จ ะ ต้ อ ง มี ฝ่า ย ใ ด ฝ่ า ย ห นึ่ ง
( ห รื อ ทั้ ง ส อ ง ฝ่ า ย )
ต้ อ ง เ สี ย น้ำ ต า
แ ต่ มั น ก็ ย่ อ ม ดี ก ว่ า
ค ว า ม รู้ สึ ก ที่ ค้ า ง ค า . . .
ทั้ ง ๆ ที่ อ ย า ก ร้ อ ง ไ ห้ . . . แ ต่ ทำ ไ ม น้ำ ต า ไ ม่ ไ ห ล
ทั้ ง ๆ ที่ อ ย า ก หั ว เ ร า ะ . . . แ ต่ ทำ ไ ม ไ ม่ มี เ สี ย ง อ อ ก ม า
ทั้ ง ๆ ที่ อ ย า ก ยิ้ ม . . . แ ต่ ทำ ไ ม ป า ก ไ ม่ ข ยั บ
ทั้ ง ๆ ที่ อ ย า ก ก อ ด . . . แ ต่ ทำ ไ ม ถึ ง ไ ม่ ทำ
ทั้ ง ๆ ที่ ( เ ค ย ) มี สิ ท ธิ์ . . . แ ต่ ทำ ไ ม ถึ ง ไ ม่ ก ล้ า ใ ช้ มั น
ถ้ า ใ ค ร เ จ อ ส ถ า ณ ก า ร ณ์ ที่ อึ ด อั ด แ บ บ นี้
ห า ก ต้ อ ง ร้ อ ง ไ ห้
ก็ ค ง ต้ อ ง ย อ ม . . .
แ ม้ จ ะ ไ ม่ ยิ น ดี กั บ ก า ร ก ร ะ ทำ นี้ ซั ก เ ท่ า ไ ห ร่
Remember to always say what you mean
If you love someone (another me), tell her
Don't be afraid to express yourself
Reach out and tell someone what they mean to you
Because when you decide that it is the right time it might
" b e . . . 2 . . . l a t e "
But Don't 4get ! ! !
most importantly, stay close to your friends
ลองคิด...และทบทวนดูดีๆ และเคารพในการตัดสินใจของตัวเอง แล้วคนอื่น...จะเคารพการตัดสินใจของคุณ
ก่อนที่มันจะสายเกินไป
ตอนนี้คุณมีสิทธิ์เลือก
แต่ต่อไป...อาจมีใครซักคน จำเป็นต้อง"เลือก"...แทนคุณ
อย่าปล่อยเวลาให้เดินผ่านไป
จงใช้เวลาที่มีอยู่ คิดให้รอบคอบ อาจยังมีใคร...รอคอยการเลือกและตัดสินใจของคุณ
แต่! อย่า!""...อย่าใช้เวลา...เป็นตัวตัดสิน เพราะผลลัพธ์ที่ออกมา... ทั้งเขา...และ...คุณ จะต้องร้องไห้...ไปอีกนาน
จงใช้หัวใจและความรู้สึก วัดสิ่งที่คุณต้องเลือก
เพราะคงไม่บ่อยนัก ที่จะมีใคร...ยอม"เป็นตัวเลือก"ให้คุณ
เรื่องเก่าๆ...ที่ยังไม่ได้เล่า
" S M I L E , e v e n t h r o u g h y o u r t e a r s !!!!! "
อี ก ไ ม่ กี่ วั น . . . ก็ จ ะ ค ร บ ร อ บ 3 ปี ที่ เ ร า ค บ กั น
P l a n ไ ว้ ว่ า จ ะ ไ ป เ ที่ ย ว ท ะ เ ล กั น เ ส า ร์ - อ า ทิ ต ย์ นี้
ไ ม่ พั ท ย า ก็ ค ง เ ป็ น ช ะ อำ
แ ต่ ไ ม่ รู้ ว่ า จ ะ เ ป็ น ต า ม ที่ คิ ด ไ ว้ มั๊ ย
ทั้ ง ๆ ที่ เ ต รี ยม อ ะ ไ ร ไ ว้ ทุ ก อ ย่ า ง แ ล้ ว . . .
ถ้ า ล อ ง จิ น ต น า ก า ร ต า ม ดู
บ า ง ค น อ า จ จ ะ อิ จ ฉ า
ใ น สิ่ ง ที่ เ ร า ก ะ ลั ง จ ะ เ กิ ด ขึ้ น ก ะ เ ร า
แ ต่ ใ ค ร จ ะ ไ ป รู้ ว่า . . .
บ า ง ที ก า ร ที่ เ ร า ยิ้ ม . . . *u*
มั น ไ ม่ ไ ด้ แ ป ล ว่ า เ ร า มี ค ว า ม สุ ข . . . เ ส ม อ ไ ป ห ร อ ก
บ า ง ค น
ร้ อ ง ไ ห้ . . . ทั้ ง ๆ ที่ ไ ม่ ไ ด้ เ สี ย ใ จ
แ ต่ นั่ น แ ห ล ะ
มั น ก็ ย่ อ ม ต้ อ ง มี บ า ง ค น . . .
บ า ง ค น
ที่ ( จำ เ ป็ น ต้ อ ง ) ยิ้ ม . . . ทั้ ง ที่ ใ น ใ จ
อ ย า ก จ ะ ห ยุ ด ส ะ อื้ น . . . ซ ะ ที
อ ย่ า ว่ า แ ต่ ค น อื่ น เ ถ อ ะ
ห า ก ล อ ง ม อ ง ย้ อ น ดู ดี ๆ
ใ น ตั ว เ ร า เ อ ง . . .
ก็ ย่ อ ม ต้ อ ง มี บ า ง เ ว ล า ที่ ทั้ ง ยิ้ ม . . . แ ล ะ ร้ อ ง ไ ห้
ทั้ ง ที่ ไ ม่ ไ ด้ " ดี ใ จ " ห รื อ ไ ม่ ไ ด้ " เ สี ย ใ จ " . . . อ ะ ไ ร เ ล ย
บ า ง ที ก็ พ ย า ย า ม ทำ ตั ว เ ห มื อ น ค น โ ง่
ไ ม่ สิ . . . แ ส ด ง ค ว า ม เ ป็ น ตั ว ต น จิ ง ๆ ข อ ง เ ร า อ อ ก ม า ต่ า ง ห า ก
" ค น โ ง่ "
ทั้ ง ๆ ที่ รู้ อ ะ ไ ร ตั้ ง ม า ก ม า ย
แ ต่ ทำ ไ ม . . . ทำ ไ ม ถึ ง เ ลื อ ก ที่ จ ะ ไ ม่ พู ด
ทำ ไ ม ถึ ง เ ลื อ ก ที่ จ ะ ไ ม่ ถ า ม
แ ล ะทำ ไ ม ถึ ง เ ลื อ ก ที่ จ ะ ไ ม่ ฟั ง
อ า จ เ ป็ น เ พ ร า ะ ว่ า . . .
รู้ อ ยู่ แ ล้ ว มั๊ ง
ว่ า . . . ผ ล ข อ ง คำ ต อ บ ที่ ไ ด้ จ ะ อ อ ก มา เ ป็ น แ บ บ ไหน
ไม่รู้ว่าทำผิดรึป่าว ที่เลือกทางเดินแบบนี้ แบบที่ไม่ขอรับรู้เรื่องอะไรเลย ปล่อยให้ทุกอย่าง...มันเกิดขึ้นเอง ไม่ต้องการควบคุมหรือบังคับให้ขาเดิน ให้หน้ายิ้ม หรือให้หัวคิดอะไรล่วงหน้า ถ้าคำว่า"อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด"มีจิง คำนั้นแหละ...จะเป็นสิ่งที่อยู่คู่เรา...ในตอนนี้
ปั ญ ห า ใ น แ ต่ ล ะ วั น
เ รื่ อ ง ที่ จ ะ ต้ อ ง ทำ
ก็ มี ม า ก พ อ . . .จ น ไ ม่ มี เ ว ล า ว่ า ง พ อ
ที่ จ ะ เ ก็ บ เ รื่ อ ง นี้ ไ ป คิ ด
ถ้ า ถ า ม ว่ า รู้ สึ ก มั๊ ย
ค ง โ ก ห ก ตั ว เ อ ง ไ ม่ ไ ด้ . . . ว่ า " ไ ม่ รู้ สึ ก "
แ ต่ " เ ลื อ ก " ที่ จ ะ ไ ม่ รู้ สึ ก . . . ค ง จ ะ ดี ก ว่ า
เ พ ร า ะ ตั ว เ ร า เ อ ง . . .
ย่ อ ม เ ลื อ ก แ ล ะ มี สิ ท ธิ์ ที่ ตั ด สิ น ใ จ อ ะ ไ ร . . . ด้ ว ย ตั ว ข อ ง เ ร า เ อ ง
ห า ก วั น นี้ ยั ง คิ ด . . . แ ล ะ . . . ห่ว ง
แ ค่ เ รื่ อ ง แ บ บ นี้
ค น ข้ า ง ห ลั ง . . . ถ้ า ล อ ง ม อ ง ก ลั บ ไ ป
เ ข า ค ง เ สี ย ใ จ น่ า ดู
ห า ก รู้ ว่ า
ค น ที่ พ ว ก เ ข า ฝ า ก ค ว า ม ห วั ง
แ ล ะ ชี วิ ต ทั้ ง ห ม ด ไ ว้
" ทำ ตั ว ไ ร้ ค่ า . . . แ บ บ นี้ "
" distance between us grows and grows "
ค ง เ ป็ น เ พ ร า ะ สิ่ ง นี้
ที่ ทำ ใ ห้ " เ ร า " . . . ไ ม่ เ ห มื อ น เ ดิ ม
โ ท ษ ใ ค ร ไ ม่ ไ ด้
แ ล ะ ไ ม่ มี ใ ค ร ผิ ด
เ พ ร าะ ทุ ก ค น . ..
ย่ อ ม ต้ อ ง ก า ร " ค ว า ม รัก "
" ก า ร ดู แ ล เ อ า ใ จ ใ ส่ "
" แ ล ะ ค ว า ม ห่ ว ง ใ ย "
จ า ก ค น " ใ ก ล้ ตั ว " เ ส ม อ
October 31 HaLLoWeen
H a L L o w e E n D a Y
3 1 ตุ ล า ค ม ข อ ง ทุ ก ปี จ ะ เ ป็ น เ ท ศ ก า ล " H a l l o w e e n D a y " บางคนอาจเข้าใจว่าเป็น เทศกาลเฉลิมฉลองวันปล่อยผีในต่างประเทศ
วันที่ 31 ต.ค. เป็นวันที่ชาวเซ็ลท์ (Celt) ซึ่งเป็นชนพื้นเมือง เผ่าหนึ่งในไอร์แลนด์
ถือกันว่า เป็นวันสิ้นสุดของฤดูร้อน และวันต่อมาคือ วันที่ 1 พ.ย. ซึ่งเป็นวันขึ้นปีใหม่ของพวกเขา เป็นวันที่มิติของคนตาย และคนเป็น จะถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน
และวิญญาณของผู้ที่เสียชีวิตในปีที่ผ่านมาทั้งหมด
จะกลับมาเพื่อหาร่างของคนเป็นๆ เพื่อสิงสู่
มันเป็นวันแห่งความหวังเพื่อที่จะได้มีชีวิตขึ้นอีกครั้งหนึ่ง หลังจากการตายไปแล้ว เพื่อทำให้โลก ของจิตวิญญาณ ได้รวมตัวกัน เพื่อเข้าไปครอบงำคนที่มีชีวิตอยู่
ในหมู่บ้านจะไม่มีแสงไฟเลย
เพราะบ้านแต่ละหลังจะทำการปิดไฟในบ้านทั้งหมดให้มืดสนิท
เพื่อให้วิญญาณเหล่านั้นหนาวเย็นจนเข้าสิงร่างใครไม่ได้
พวกชาวบ้านจะมีการแต่งตัวให้แปลกประหลาด หรือแต่งหน้า แต่งตัวเป็นผี
และเดินขบวนพาเหรดส่งเสียงดังรอบ ๆ บ้านของเพื่อนบ้าน
นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าอีกว่า...
พวกเซ็ลท์จะทำการเผาหรือย่างคนที่พวกเขาเข้าใจว่าโดนวิญญาณร้ายสิงสู่แล้ว
เพื่อจะให้เป็นบทเรียนสำหรับพวกจิตวิญณาญที่ต้องการจะสิงสู่พวกเขา
ชาวโรมันได้รับประเพณีฮาโลวีนมาจากชาวเซ็ลท์
แต่เปลี่ยนมาใช้วิธีการเผาหุ่นกระบอกแทน
ความเชื่อเรื่องผีจะสิงสู่ร่างมนุษย์เริ่มเสื่อมถอยลงตามลำดับ
การปฏิบัติเช่นนี้ได้เปลี่ยนไปและกลายเป็นว่าในเทศกาลวันฮาโลวีนนั้น
จะมีการแต่งกายหรือปลอมตัวเป็นผี
เพียงเพื่อการพบปะ สังสรรค์ หรือเฮฮากันมากกว่า
* เ บื่ อ ห ว่ ะ . . . อ า ทิ ต นี้ ยั ง ห า ย ใ จ ไ ด้ ตั้ ง แ ต่ อ า ทิ ต ห น้ า เ ป็ น ต้ น ไ ป ค ง ห า ย ใ จ ไ ม่ ส ะ ด ว ก ดี ไ ม่ ดี อ า จ จ ะ ไ ม่ ไ ด้ ห า ย ใ จ เ ล ย มั๊ ง เ ฮ้ อ ! " " . . . เ ห นื่ อ ย นี้. . . แ ค่ ก้ า ว ที่ ส อ ง ทั้ ง ๆ ที่ ร ะ ย ะ ท า ง ยั ง อี ก ไ ก ล เ ท อ ม ที่ แ ล้ ว ว่ า ย า ก แ ล้ ว ตั้ ง ใ จ แ ล้ ว แ ล ะ เ ห นื่ อ ย ม า ก แ ล้ ว เ ท อ ม นี้ . . . ค ง เ ที ย บ กั น ไ ม่ ไ ด้ เ ล ย ทั้ ง ค ว า ม เ ห นื่ อ ย ส า ร ะ พั น ปั ญ ห า แ ล ะ ค ว า ม ท ร ม า น จ า ก ที่ " ไ ม่ ค่ อ ย ไ ด้ น อ น " ค ง ก ล า ย เ ป็ น " ไ ม่ ไ ด้ น อ น " แ ค่ เ ริ่ ม ต้ น ยั ง ข น า ด นี้ เ ล ย . . .
" อี ก ใ จ ก็ อ ย า ก จ ะ เ ริ่ ม ใ ห ม่ ( อี ก ค รั้ ง ) แ ต่ อี ก ใ จ ก็ อ ย า ก สู้ ต่ อ ไ ป "
จ า ก ที่ เ ค ย มี เ ว ล า ว่ า ง ( น้ อ ย ที่ สุ ด - ไ ม่ มี เ ล ย ) แ ต่ ต่ อ จ า ก นี้ . . . ค ง ไ ม่ ใ ช่ ไ ม่ มี เ ว ล า แ ต่ มั น จ ะ ก ล า ย เ ป็ น ว่ า " ต้ อ ง ห า เ ว ล า ม า เ พิ่ ม " จ า ก ที่ เ ข า ใ ห้ ม า 2 4 ชั่ ว โ ม ง ค ง ต้ อ ง ห า ม า เ พิ่ ม อี ก ซั ก 2 4 ชั่ ว โ ม ง . . . ถึ ง ( น่ า ) จ ะ พ อ ไ ม่ แ น่ อ่ ะ . . อ า จ ไ ม่ พ อ ด้ ว ย ซ้ำ แ ล้ ว จ ะ ห า ม า จ า ก ไ ห น . . . ยั ง ไ ง ห ล่ ะ
ยั ง จำ ไ ด้ . . . มี เ พื่ อ น บ า ง ค น เ ค ย บ อ ก กั บ กู ว่ า " ค น ที่ ไ ม่ มี เ ว ล า . . . คื อ ค น ที่ ต า ย แ ล้ ว " ใ ค ร . . . คิ ด ยั ง ไ ง กั บ คำ ๆ นี้ เ ห็ น ด้ ว ย ห รื อ ว่ า ค้ า น แ ต่ สำ ห รั บ ตั ว กู . . . กู เ ชื่ อ คำ นี้ ม า ต ล อ ด แ ล ะ คิ ด ว่ า นั่ น ดิ ค น ที่ ไ ม่ มี เ ว ล า ก็ คื อ ค น ที่ ต า ย แ ล้ ว
แ ล้ ว ถ้ า ใ ค ร ที่ เ จ อ ส ภ า พ แ บ บ กู อ ย า ก ถ า ม มึ ง ว่ า . . . มึ ง จ ะ C o m m e n t ป ร ะ โ ย ค ข้ า ง บ น ว่ า ยั ง ไ ง " ค น ที่ ไ ม่ มี เ ว ล า คื อ ค น ที่ ต า ย แ ล้ ว " แ ล้ ว " ค น ที่ ต้ อ ง ห า เ ว ล า เ พิ่ ม " เ ข า . . . คื อ อ ะ ไ ร ห ร อ ? ช่ ว ย ตั้ ง นิ ย า ม ห รื อ เ ป รี ย บ เ ที ย บ ห น่ อ ย ดิ . . .
มี ค น เ ค ย บ อ ก ว่ า " ค น เ ร า จ ะ ไ ด้ น อ น เ ต็ ม อิ่ ม ก็ เ มื่ อ ต า ย " กู ค ง ไ ม่ ต้ อ ง ก า ร เ อ า ป ร ะ โ ย ค นี้ ม า เ ป็ น ค ติ ป ร ะ จำ ใ จ ห ร อ ก กู อ ย า ก พั ก . . . อ ย า ก ห ยุ ด บ้ า ง ก า ร ห ยุ ด . . . มั น ไ ม่ ไ ด้ ห ม า ย ถึ ง ก า ร อ ยู่ นิ่ ง แ ต่ ห รั บ กู . . . มั น ห ม า ย ถึ ง ก า ร " พั ก " มั น ไ ม่ ใ ช่ ก า ร ถ อ ย ห ลั ง เ ส า - อ า ทิ ต ไ ม่ มี วั น ห ยุ ด ไ ม่ มี สั ง ค ม ไ ม่ มี ชุ ด เ ล่ น ไ ม่ ไ ด้ ใ ส่ มี เ พื่ อ น เ ป็ น ตั ว ห นั ง สื อ มี ล ะ ค ร เ ป็ น s l i d e มี เ พ ล ง ฟั ง เ ป็ น อ า จ า ร ย์ บ ร ร ย า ย มี แ ฟ ชั่ น เ ป็ น ชุ ด นั ก ศึ ก ษ า มี แ ห ล่ ง ช๊ อ ป ปิ้ ง เ ป็ น ต ล า ด ห น้ า ม อ " ซั ก วั น . . . ค ง ไ ด้ รั ก กั น กั บ ชี ส ง า น "
" ไ ว ว า " . . . คื อ น ร ก สำ ห รั บ เ ท อ ม นี้ ไ ม่ สิ . . . ทุ ก อ ย่ าง มั น คื อ น ร ก ต่ า ง ห า ก วู๊ . . . ! ทำ ไ ม ชี วิ ต กู ถึ ง ไ ม่ เ ห มื อ น ช า ว บ้ า น เ ข า ว ะ
October 28 B a c K 2 S c h O O L ( U n i v e r s i t Y )Test...!
ทำ
ไ
ม
ส
เ
ป
ช
กู
ถึ
ง
ว่
า
ง
เ
ป
ล่
า
October 22 B a c k 2 R S U"2 1 ตุ ล า 5 0
แ ป ด โ ม ง เ ช้ า . . . ถึ ง ด อ น เ มื อ ง
ห ลั ง จ า ก ไ ป ใ ช้ ชี วิ ต ที่ แ ส น จ ะ อ ด อ ย า ก ที่ เ ชี ย ง ใ ห ม่
" เ ฌ อ ง ด อ ย เ ก ม ส์ "
ยั ง ง ง ๆ อ ยู่ ว่ า . . . ไ ป " กี ฬ า เ ภ สั ช สั ม พั น ธ์ "
ห รื อ ว่ า
" ไ ป เ ข้ า ค่ า ย ล ด หุ่ น "
ไ ม่ อ ย า ก จ ะ บ อ ก ว่ า " เ ป็ น เ จ้ า ภ า พ ที่ ย อ ด แ ย่ ม า ก "
อ า ห า ร นี่ น ะ . . . ใ ห้ กู กิ น ข้ า ว ไ ป ดู ด นิ้ ว ตั ว เ อ ง ไ ป
ยั ง จ ะ มี ร ส ช า ด ก ว่ า . . ." จื ด สั ด ๆ "
ที่ จิ ง บ อ ก ใ ห้ กู ห่ อ ข้ า ว ไ ป แ ด ก เ อ ง ยั ง จ ะ ดี ก ว่ า
ถึ ง มั น จ ะ เ ย็ น ห รื อ ว่ า บู ด
มั น ก็ ยั ง ดี ก ว่ า ที่ เ อ า ม า ใ ห้ กิ น
อ ยู่ 3 วั น . . . เ ม นู เ ห มื อ น กั น เ ด๊ ะ . . . ทุ ก ค า บ
ไ ม่ ค่ อ ย จ ะ ล ง ทุ น เ ร๊ ย . ..
แ ล ะ เ รื่ อ ง แ ย่ ๆ อี ก ม า ก ม า ย ที่ . . . ใ ห้ ไ ว้ แ ก่ เ ร า
ป ร ะ ทั บ ใ จ สั ด ๆ
กิ จ ก ร ร ม ก็ สุ ด แ ส น จ ะ น่ า เ บื่ อ
ใ ค ร คิ ด อ่ ะ . . . ?
มี ดี ก็ ที่ โ ช ว์ ข อ ง แ ต่ ล ะ ม ห า ลั ย อ่ ะ
ค่ อ ย น่ า ดู ห น่ อ ย
ไ ม่ งั้ น ค ง น่ า เ บื่ อ ก ว่ า นี้
ถ้ า ไ ม่ อ า ศั ย ว่ า . . . ง า น นี้ ทุ ก ม ห า ลั ย ต้ อ ง แ ส ด ง โ ชว์ เ ชี ย ร์ ข อ ง ตั ว เ อ ง
ง า น นี้ จ ะ ไ ม่ มี อ ะ ไ ร น่ า ดู เ ล ย
" พู ด ง่ า ย ๆ ว่ า . . . ดี เ พ ร า ะ อ า ศั ย ค น อื่ น "
อ ย า ก รู้ จั ง . . . ว่ า ใ ค ร เ ป น ค น จั ด ส า ย ทั ว ร์
ทำ ยั ง ก ะ ม อ กู ไ ม่ เ ค ย เ ห็ น สั ต ว์
พ า กู ไ ป ส ว น สั ต ว์ . . . คิ ด ไ ด้ ไ ง
ค รั ง ห น้ า ( ถ้ า มี แ ล ะ ถ้ า กู จ ะ ไ ป อี ก ) ก็ พ า ไ ป ดู ร ถ ถั ง สิ . . . เ อ า ลู ก โ ป่ ง ใ ห้ ด้ ว ย น ะ
แ ต่ ก็ ดี . . . ไ ป ค รั้ ง นี้
ไ ด้ เ พื่ อ น . . . ไ ด้ พี่ ก ลั บ ม า เ ย อ ะ เ ห มื อ น กั น
เ ห มื อ น จ ะ ส ร้ า ง ค ว า ม สั ม พั น ธ์ ร ะ ห ว่ า ง ค น ใ น ค ณ ะ ( ม ห า ลั ย เ ดี ย ว กั น )
ส นิ ท กั น แ ค่ นั้ น
เ พ ร า ะ ดู จ ะ ส นิ ท กั น เ ห ลื อ เ กิ น
แ ต่ ไ ม่ เ ข้ า ก ะ ชื่ อ ง า น ที่ ว่ า " เ ภ สั ช สั ม พั น ธ์ " เ ล๊ ย
เ ข า ใ ห้ ไ ป ส ร้ า ง ค ว า ม สั ม พั น ธ์ กั น
แ ต่ พ ว ก กู ลั บ จ ะ ไ ป ทำ ใ ห้ เ ข า เ ก ลี ย ด เ พ ร า ะ ดู เ ห มื อ น จ ะ ไ ป มี เ รื่ อ ง ก ะ ม ห า ลั ย อื่ น
ไ ป ตั้ ง ไ ก ล . . . ยั ง ห า เ รื่ อ ง เ ข า ไ ด้ อี ก
" เ ก่ ง กั น จิ ง จิ๊ ง "
แ ต่ ที่ เ ชี ย ง ใ ห ม่ อ า ก า ศ ก ะ ลั ง ดี
ก ะ ลั ง อ ยู่ ใ น ช่ ว ง อ า ก า ศ เ ย็ น ส บ า ย
ไ ม่ ห น า ว เ กิ น ไ ป ( แ ต่ ก็ ทำ ซ ะกู ไ ม่ อ ย า ก จ ะ อ า บ น้ำ เ ล ย )
ไ ป ค ณ ะ ศิ ล ป ก ร ร ม ม ช .
ส ถ า น ที่ ถ่ า ย ทำ ห นั ง " เ พื่ อ น ส นิ ท "
แ ล ะ อ่ า ง แ ก้ ว พ ร้ อ ม ส ว น ที่ มี ต้ น ไ ม้ ใ ห ญ่ ที่ เ ป น B a c k G r o u N D
ใ ห้ ไ ข่ ย้ อ ย บ อ ก ด า ก า น ด า ว่ า
" ฉั น รั ก แ ก ห ว่ ะ "
บ ร ร ย า ก า ศ จิ ง . . . ส ว ย ม า ก ๆ
ทำ เ อ า ซ ะ กู อ ย า ก จ ะ ห า ไ ข่ ย้ อ ย ก ลั บ ม า ก รุ ง เ ท พ ด้ ว ย
จึ ง เ กิ ด ก า ร ตั้ ง ภ า ร กิ จ ร่ ว ม กั น ขึ้ น ม า
ข อ ง " ด า ก า น ด า " ทั้ ง ห ล า ย ที่ ไ ป
ชื่ อ ภ า ร กิ จ " ต า ม ล่ า ห า ไ ข่ ย้ อ ย "
เ ด๋ ว จ ะ เ อ า รู ป ม า ใ ห้ ดู . . . แ ต่ ต อ น นี้ เ ม ม ก ะ ลั ง ไ ป ทั ว ร์ . . . เ ด๋ ว ม า
ห ลั ง จ า ก ที่ ( ช ะ เ ง้ อ ม อ ง ห า . . . จ น ค อ ยื ด ค อ ย า ว ด้ อ ม ๆ ม อ ง ๆ แ อ บ ๆ...ส รุ ป ว่ า ทำ ทุ ก วิ ธี เ พื่ อ เ อ า เ อ๊ ย ห า ไ ข่ ย้ อ ย)
ร อ แ ล้ ว ร อ เ ล่ า . . . จ น ม า ถึ งวั น สุ ด ท้ า ย
ส รุ ป ภ า ร กิ จ ไ ด้ ว่ า
" ไ ม่ มี ใ ค ร ส า ม า ร ถ เ อ า ไ ข่ ย้ อ ย ก ลั บ ม า ไ ด้ "
" เ ภ สั ช สั ม พั น ธ์ ค รั้ ง ที่ 2 1 "
" ตุ้ ม โ ฮ ม เ ก ม ส์ "
@ UBU ( อุ บ ล )
เ จ อ กั น อี ก ( มั๊ ย )
ก็ ทำ เ อ า ซ ะ กู ไ ม่ อ ย า ก ไ ป เ ร๊ ย ย ย ย ย. . .
2 2 ตุ ล า 5 0
เ พื่ อ น รั ก จ ะ ม า ห า . . . พ ย า ย า ม ทำ ง า น เ พื่ อ เ ก็ บ ตั ง ม า ห า ( กู รึป่ า ว . . . ไม่ แน่ ใจ)
โ ป ร แ ก ร ม ทั ว ร์ ข อ ง เ ร า คื อ " G o 2 T h e B e a c h "
อี แ ก้ ม ล า ง า น ไ ว้ ล ะ . . . อั ง ค า ร พุ ธ
ไ ป กั น แ บ บ ก ร อ บ ๆ . . . แ ต่ ก็ เ อ า ว ะ
มี เ ท่ า ไ ห ร่ ก็ ใ ช้ เ ท่ า นั้ น
น า น ๆ ที จ ะ ( พ ย า ย า ม ) ว่ า ง ( ใ ห้ ) ต ร ง กั น
เ ห นื่ อ ย จั ง . . . ยั ง ม ะ ทั น จ ะ ไ ด้ พั ก
พ ว ก มึ ง ก็ จ ะ พ า กู ไ ป อี ก ล ะ
เ สี ย ด า ย ที่ เ พื่ อ น ค น อื่ น . . . ไ ม่ ไ ด้ ม า ด้ ว ย
ไ ม่ งั้ น ค ง น่ า มั น ส์ ก่ า นี้
แ ต่ ไ ม่ เ ป น ไ ร ห ร อ ก . . . กู เ ข้ า ใ จ
มี แ ค่ พ ว ก กู 3 ค น ก็ ฮ า ไ ด้
" แ ต่ ก็ รู้ สึ ก เ สี ย ด า ย แ ล ะ เ สี ย ใ จ แ ท น พ ว ก มึ ง อ ย่ า ง สุ ด ซึ้ ง ( จ า ก ใ จ จิ ง ) "
October 14 L a s t w E E k
LasT WeeK 8 October waS mY birTHdaY วั น เ กิ ด ปี นี้ . . . ถึ ง จ ะ ไ ม่ เ ห มื อ น ทุ ก ๆ ปี ที่ ผ่ า น ม า แ ต่ ทำ ไ ม ไม่ รู้ . . . มี ค ว า ม สุ ข อ่ ะ มั น แ ป ล ก ก ว่ า ทุ ก ปี แ ต่ รู้ สึ ก ว่ า . . . H a p p Y . . . " ข อ บ คุ ณ " . . . สำ ห รั บ ทุ ก ค น . . . ที่ ไ ม่ ลื ม วั น เ กิ ด กู แ ล ะ . . . " เ ข้ า ใ จ " . . . สำ ห รั บ . . . " บ า ง ค น " . . . ที่ ลื ม มี ข อ ง ข วั ญ ใ ห้ ตั ว เ อ ง เ ย อ ะ เ ล ย โ ช ค ดี ที่ อ่ า น ห นั ง สื อ เ ต รี ย ม ไ ว้ ก่ อ น เ พ ร า ะ ไ ม่ งั้ น ค ง ไ ม่ มี เ ว ล า ฉ ล อ ง วั น เ กิ ด แ ล ะ ใ ห้ ข อ ง ข วั ญ ต ะ เ อ ง แ บ บ นี้ เ พ ร า ะ มั น ต ร ง ก ะ วั น ส อ บ " วั น แ ร ก " พ อ ดี
ถึ ง จ ะ อ ยู่ ใ น ช่ ว ง ส อ บ แ ต่ กู . . . ก็ ยั๊ ง . . . ไ ป เ ที่ ย ว เ ฉ ย ส นุ ก น่ า ดู เ ล ย . . . แ ต่ ก็ ทำ เ อ า เ ห นื่ อ ย เ ห มื อ น กั น น ะ ไ ป ห ล า ย ที่ ม า ก แ ต่ ก็ ส นุ ก ห ว่ ะ น า น ๆ ที ๆ ไ ด้ พั ก ( บ้ า ง )
ส อ บ . . . ก็ ใ ก ล้ จ ะ เ ส ร็ จ แ ล้ ว เ ห ลื อ อี ก 3 ตั ว CHEM...ECO...LAB CHEM ส อ บ ส ร็ จ วั น อั ง ค า ร วั น พุ ธ ก็ ไ ป เ ชี ย ง ใ ห ม่ เ อ้ อ ! . . . มี อ ะ ไ ร ดี ๆ ร อ อ ยู่ อี ก เ ย อ ะ เ ล ย
ปิ ด เ ท อ ม นี้ . . . ก ะ ว่ า จ ะ ไ ม่ ก ลั บ บ้ า น เ พ ร า ะ รู้ สึ ก ว่ า . . . ม ะ ค่ อ ย มี เ ว ล า ใ ห้ ก ะ ต ะ เ อ ง เ ร ย เ ห นื่ อ ย ม า น า น ล ะ อ ย า ก พั ก . . . อ ย า ก อ ยู่ ก ะ ต ะ เ อ ง บ้ า ง ก็ เ ล ย ก ะ ว่ า จ ะ อ ยู่ เ ที่ ย ว เ ชี ย ง ใ ห ม่ ต่ อ ซั ก พั ก แ ล้ ว ก ลั บ ม า เ ที่ ย ว ก รุ ง เ ท พ ต่ อ ก ะ จ ะ ทั ว ใ ห้ ร อ บ เ ล ย ม ะ ไ ห ว . . . ห ล ง บ่ อ ย เ ห ลื อ เ กิ น ไ ป ค น เ ดี ย ว ที ไ ร . . . ห ล ง ทุ๊ ก ก ก ก ก ก . . . ที ต้ อ ง หั ด นั่ ง ร ถ เ ม . . . แ ล ะ มี ที่ ๆ อ ย า ก ไ ป เ ย อ ะ แ ย ะ เ ล ย ก ะ ส นุ ก ใ ห้ เ ต็ ม ที่ เ พ ร า ะ เ ท อ ม 2 . . . ค ง ไ ม่ มี เ ว ล า ใ ห้ เ ที่ ย ว แ บ บ นี้ รู้ สึ ก ว่ า จ ะ ห นั ก เ ห ลื อ เ กิ น. . . ต า ร า ง เ รี ย น เ ร า เ รี ย น ทั้ ง ข อ ง ร า ษ แ ล ะ ข อ ง รั ฐ
อ า ทิ ต ที่ ผ่ า น ม า ช๊ อ ป แ ห ล ก . . . ห ม ด ตั ง ไ ป เ ย อ ะ ม า ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ . . . แ ต่ ก็ ถื อ ว่ า เ ป น ข อ ง ข วั ญ ใ ห้ ก ะ ต ะ เ อ ง
ส อ บ เ ส ร็ จ วั น อั ง ค า ร เ ย็ น ก ะ ว่ า จ ะ ไ ป เ ที่ ย ว ก ะ เ พื่ อ น ๆ ห ลั ง จ า ก ที่ พ ว ก เ ร า เ ห น็ ด เ ห นื่ อ ย กั น เ ห ลื อ เ กิ น จ ะ ไ ป กิ น ทุ ก อ ย่ า ง ที่ อ ย า ก กิ น กั น จ ะ ไ ป ซื้ อ ข อ ง . . . ที่ อ ย า ก ซื้ อ จ ะ ไ ป ช๊ อ ป . . . เ พื่ อ ไ ป เ ชี ย ง ใ ห ม่ ไ ป ดู ห นั ง โ ป ร แ ก ร ม เ ย อ ะ จ ริ๊ ง . . .
วั น พุ ธ ป า ม า ณ 5 โ ม ง เ ย็ น " G o 2 เ ชี ย ง ใ ห ม่ . . . โ ด ย ร ถ ไ ฟ " ท่ า ท า ง น่ า ส นุ ก ค ง เ วี ย น หั ว แ ล ะ น า น น่ า ดู " เ ภ สั ช สั ม พั น ธ์ "
แ ต่ ก็ มี เ รื่ อ ง ที่ น่ า ใ จ ห า ย อ ยู่ เ ห มื อ น กั น คิ ด ที ไ ร ก็ ทำ เ อ า กู เ ศ ร้ า ทุ ก ที . . . . . . . . . . . เ ท อ ม ห น้ า . . . ก ลุ่ ม เ ร า . . . จ ะ ไ ม่ ไ ด้ ไ ป ไ ห น ม า ไ ห น ด้ ว ย กั น แ บ บ นี้ อี ก แ ล้ ว เ พ ร า ะ ต่ า ง ค น . . . ต่ า ง จ ะ ต้ อ ง แ ย ก กั น ไ ป เ รี ย น ต า ม P l a n ต ะ เ อ ง แ ย ก กั น ไ ป . . . อ ยู่ ก ะ ใ ค ร ก็ ไ ม่ รู้ น า น เ ห มื อ น กั น น ะ . . . ก ว่ า จ ะ ม า เ ป็ น ก ลุ่ ม แ บ บ นี้ ไ ด้ ก ว่ า จ ะ ผ่ า น อ ะ ไ ร ๆ ม า ไ ด้ ก็ ทำ เ อ า พ ว ก เ ร า เ ห นื่ อ ย ( ม า ก ) เ ห มื อ น กั น แ ต่ พ อ มี " เ ร า " . . . เ ร า ก ลั บ ต้ อ ง แ ย ก กั น ไ ป ก ะ ลั ง ส นุ ก . . . ก ะ ลั ง ส นิ ท กั น เ ร ย เ ฮ้ อ ! " " . . . ค ง คิ ด ถึ ง บ ร ร ย า ก า ศ เ ก่ า ๆ น่ า ดู เ ค ย ไ ด้ เ รี ย น . . . ไ ด้ กิ น ข้ า ว . . . ไ ด้ เ ที่ ย ว ไ ด้ อ่ า น ห นั ง สื อ . . . ไ ด้ ติ ว . . . ไ ด้ ไ ป ไ ห น ม า ไ ห น ด้ ว ย กั น อำ กั น ซ ะ จ น ไ ม่ มี ใ ค ร อ ย า ก จ ะ เ ชื่ อ ใ ค ร แ ล้ ว ดี น ะ ที่ กู ยั ง ม ะ เ ค ย โด น ( แ ต่ ส่ ว น ม า ก . . . ค น เ ริ่ ม คื อ กู แ ต่ ทุ ก ค น ก็ ส า น ต่ อ ) ส รุ ป ว่ า เ ล ว แ ล ะ บ า ป พ อ กั น . . . ไ ม่ เ ว้ น แ ม้ แ ต่ วี น่ า ฉ ะ นั้ น บ า ป ที่ เ กิ ด . . . ห า ร ทั้ ง ก ลุ่ ม ค ร๊ า บ เ รื่ อ ง ตี กั น ใ น ก ลุ่ ม นี่ ป ร ะ จำ เ ล ย . . . ด่ า กั น กั ด กั น ต ล อ ด กู บ อ ก แ ล้ ว . . . ยิ่ ง มี กั น แ ค่ นี้ ( ไ ม่ มี ใ ค ร ค บ . . . เ ล ย ค บ กั น เ อ ง แ ค่ ใ น ก ลุ่ ม ) น า น ๆ ที จ ะ มี ค น แ ป ล ก ห น้ า เ ข้ า ม า คุ ย ด้ ว ย
" เ ท อ ม ห น้ า ค ง ไ ม่ มี อี ก แ ล้ ว "
จ า ก ที่ เ ค ย นั่ ง คุ ย ( นิ น ท า ) ค น อื่ น จ น เ พื่ อ น ทั้ ง P l a n เ ข า B a n d ไ ป เ รี ย น แ ต่ ล ะ วั น ต้ อ ง ค อ ย ร ะ วั ง ว่ า จ ะ มี เ รื่ อ ง ก ะ ก ลุ่ ม ไ ห น แ ต่ เ ปิ ด เ ท อ ม เ ร า จ ะ ต้ อ ง แ ย ก กั น ล ะ ไ ม่ รู้ ว่ า จ ะ ไ ด้ เ รี ย น ด้ ว ย กั น . . . กี่ วิ ช า ที่ แ น่ ๆ มี E n g ก ะ P C Y แ ห ล ะ ที่ เ ร า ล ง เ รี ย น ด้ ว ย กั น แ ต่ ตั ว อื่ น . . . แ ย ก กั น ปา ย ดี ที่ P l a n เ ร า มี เ พื่ อ น ใ น ก ลุ่ ม ติ ด ส อ ย ห้ อ ย ต า ม กั น ม า 4 ค น ม ะ งั้ น ค ง เ ห ง า น่ า ดู แ ต่ ก็ ค ง อ ด คิ ด ถึ ง เ พื่ น ค น อื่ น ที่ แ ย ก ไ ป ไ ม่ น้ อ ย ใ ค ร เ ค้ า จ ะ ไ ป รั บ พ ว ก เ ร า ไ ด้ เ ห มื อ น ที่ เ ร า ( จำ เ ป็ น ต้ อ ง ) รั บ กั น ( ใ ห้ ) ไ ด้ เ อ า ว ะ . . . อ ย่ า ง น้ อ ย มั น ก็ ต้ อ ง มี วั น ที่ ไ ด้ ไ ป ด้ ว ย กั น บ้ า ง แ ห ล ะ
18 October" is my Dad's BirthDay พ่ อ บ อ ก ว่ า " อ ย่ า " ซื้ อ อ ะ ไ ร ใ ห้ พ่ อ . . . รู้ ทั น อี ก . . . แ ต่ ทำ ม ะ ไ ด้ ห ร อ ก . . . ค น มั น เ ค ย ใ ห้ ยั ง ไ ง ก็ ต้ อ ง ห า ข อ ง ข วั ญ ( ที่ คิ ด ว่ า ดี ที่ สุ ด ) ใ ห้ พ่ อ เ พ ร า ะ วั น เ กิ ด โ บ . . . ถึ ง จ ะ ไ ม่ ไ ด้ อ ยู่ ก ะ ค ร อ บ ค รั ว แ ต่ ก็ ไ ม่ มี ใ ค ร ( ใ น ค ร อ บ ค รั ว ) ลื ม วั น เ กิ ด โ บ
ไป อ่ า น ห นั ง สื อ ต่ อ ดี ก ว่ า " ต า ม ห า อ น า ค ต "
+ HBD...N' TitlE + ได้ยินข่าวว่า...เพื่อนรักของกู...กะลังทำงานเก็บตังเพื่อมาหากู สาธุ!...ขอให้มันจิง + ขอบคุณ...ที่อุส่าเอาเค้กมาให้กู ทั้งๆที่มันทั้งดึก(ตี3)และไกล(จากสุทธิสาร) มึงก็ยังอุส่ามาปลุกกู + ขอบคุณ...สำหรับความ"จิงใจ"และทุกความช่วยเหลือที่พวกมึงมีให้กู + ขอบคุณพี่...และเพื่อนทุกคน...ที่ไม่ลืมวันเกิดโบ + ขอโทด...ที่เวลามึงมีปัญหา กูกลับช่วยอะไรมึงไม่ได้เลย...ทั้งๆที่เวลากูมีปัญหา แม้ไม่บอก...มึงก็ยื่นมือเข้ามาช่วยกูเสมอ + อย่าน้อยใจ...หรือว่าโกดกู กูเคยรัก เคยห่วงมึงยังไง วันนี้...มันยังเหมือนเดิม
October 01 + WeLcoMe 2 FinaL SeasOn , ' . . .+ + FinaL"...SeasoN +
FinallY, It come 2 me...and another.
I thinK u and My FrienD just met it the saMe mE.
It made U so craZY abouT it...the same me will fell.
when it come, I am not happy coZ it make me crazY and worry.
I'm not freShY the samE thE day that past.
I try to fUnnY with it. And i tHinK I will do iT Not Bad(I Hope It will be)
Don't fell,If I tell to u that
" i'm so tied"
buT I muST fighT...For get " A " to mY parent and mY LifE.
My birthdaY wiLL cominG ZooN
aBouT 7 days ,My birtHDay come true
T h i s Y e a r , . . . I ' m A l o n E o n i t coZ I don't have someone who don't see on me but thinK and understand thE same of me.
Every Years thaT pasT, I had my ParenT ,Friends and mY HearT.
bUt this Year, I count drown 2 mY B.D. with the booK.
It funnY Fof me!...haPPy...^-^!...
I Try to think that for fake myselF.
In facT:Ohh!'...I 'm So saD anD sO bore.
Before mY B.D., I must read the book For tEst FinaL.
thIs day, I mUst test Bio For Final.
Tomorrow, I muSt teST Ethic and Eng.
(TesT BIO is thE BesT preSent whicH I recieve 4 mY B.D.
Who recieve it the same me, I hope ur Happy. )
iT seeM that I don't have a free time to party.
But I forget!...aLthoughT I have a fRee time but I must sTay Alone.
AnD now,I stil don't Know thaT Who stay Beside me on iT.
It's the B.D. that Fantastic 4 Me...I Don't have iT beFore.
It's different 4 mY liFe.
I will tell to mYselF that " Happy BirthdaY To mE "
Conversation betwEEn The booK & I
ThE booK : Happy BirthdaY 2 u!...
I : Oh!...ThankS. Please party on mY B.D. witH Me.
The bOOk : OK.
I : Thanks!...I love U.
The BOok : Never mind. I will STay brSide U EverytimE.
 ทั้งๆที่รู้ว่าชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน...และสั้นนัก
แต่แปลกที่หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวันๆ
ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อแม่จิกหัวใช้ เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า "เงินเดือน"
บางคนทนเรียนอะไรไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ ไม่ก็เห็นเพียงว่าเพื่อนเรียน เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่ากูจะเป็นอะไรดี
บางคนแอบรักเข้า ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเองเหลือแต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน
" บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร " เก๊กใส่กันไปวันๆ ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ มึงแน่ กูแน่
งอนการกุศล ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ...
และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม "ฆ่าเวลา"
ชีวิตมันว่างจัง! ขนาดต้องนั่งฆ่าเวลากันเลย บอกตรงๆ เห็นแล้วอยากเอาส้นตีนแดก
มึงทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี
อีกหน่อยเราก็ตายจากกันแล้วนะ ลองคิดแบบนี้บ้าง ใช่...แล้วเราจะเกิดความเสียดาย เพราะเหลืออีกหมี่นแสนล้านอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ
ตายได้ไงหากฝันไม่สำเร็จ...ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย แต่ให้รีบทำทุกอย่าง ก่อนที่จะตาย...ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้ เคยสงสัยมั๊ย...ทำไมเราถูกกำหนดไม่ให้รู้วันตายของตัวเอง เพราะมันจะทำให้เราไม่แยแสทุกสิ่งอย่าง
และตอบสนองความต้องการของตัวเองทั้งในทางดี และทางชั่ว
และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...
มาเตรียมรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า เอาแบบว่าถ้าตายวันพรุ่งนี้ก็จะได้นอนตาหลับ
เกิดโชคดีไม่ตายขึ้นมา เราก็จะได้กำไรในการอยู่ต่อไปอีก เพื่อทำสิ่งดีที่ยังค้างคา
ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า..พรุ่งนี้ชั้นจะตายแล้ว ทำในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าจะไม่ได้ทำมันอีก ตามฝันของเราไปสุดโด่ง...ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ... เตือนแล้วไง รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี ส่วนจะรักหรือไม่รักกู อย่าไปสนใจ เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ)ตายแล้ว
ใช้เวลา(ที่อาจจะ)สุดท้ายที่มีดีต่อกันไว้
กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดสุดท้ายของเรา นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะอย่างน้อย เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล
 In ThE EnD!..." HaRRy PottEr"
แฮรี่พ็อตเตอร์ 7(เล่มจบ) เปิดฉากที่งานแต่งงานของบิลและเฟลอร์ หลังงานแต่ง แฮรี่ลาเพื่อนๆ เพื่อที่จะตามหาHorcruxes และไม่กลับไปฮอกวอร์ต แม้ว่าเพื่อนๆจะขอติดตามไปด้วย แต่แฮรี่ก็แอบหนีไปคนเดียว
ฮอกวอร์ตถึงแม้จะยังเปิดสอนภายใต้อาจารย์ใหญ่คนใหม่มัคกอลนากัล แต่นักเรียนที่กลับมาในปีนี้ก็ลดจำนวนน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด D.A.กลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้งและครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ห้องลับเป็นชมรมอีกแล้ว เพราะอาจารย์ในโรงเรียนต่างก็ยอมรับ และกลุ่มOrder of Phenixผลัดกันมาช่วยสอน ทำให้วิชา Defense against dark art ของกลุ่มพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเนวิลล์ และจินนี่ และกลุ่ม D.A. ก็เฝ้ารอว่าสักวันแฮรี่จะส่งสัญญาณให้พวกเขาเข้าช่วยในการปราบโวลเดอร์มอร์ ฝ่ายแฮรี่ ได้รับการช่วยเหลือจากบุคคลลึกลับทำให้รู้การเคลื่อนไหวของโวลเดอร์มอร์ และสามารถขัดขวางโวลเดอร์มอร์ได้หลายครั้งรวมถึงร่องรอยของ R.A.B.ด้วย และเมื่อตามรอยR.A.B. ไปถึงอัซคาบัลเขาจึงค้นพบว่าR.A.B. แท้จริงคือน้องชายของซีเรียส แบล็ค ที่ถูกคุมขังในอัซคาบัล ซึ่งได้ตายไปแล้ว โดย R.A.B. ซึ่งเป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ของโวลเดอร์มอร์ เป็นผู้ช่วยของโวลเดอร์มอร์ในการทำHorcruxes และนำไปซ่อน แต่ต่อมา R.A.B.ระแวงว่าโวลเดอมอร์กำลังจะกำจัดเขา เพื่อปิดปากไม่ให้เรื่อง Horcruxesรั่วไหล เขาจึงแอบไปเก็บHorcruxes มาเปลี่ยน ที่ซ่อน โดยเขารู้ Horcruxesจำนวนห้าชิ้น(อีกสองชิ้นคือตัวโวลเดอร์มอร์และงู) และได้กระจายไปยังญาติๆตระกูลแบล็คเพื่อเก็บรักษา(ไดอารี่เก็บไว้ที่แม่ของมัลฟอย) แฮรี่ขอความช่วยเหลือจากท็องส์เพื่อสืบหาคนในตระกูลแบล็คที่น่าจะเก็บของที่เหลืออีกสามชิ้น(สองชิ้นเจอแล้ว) และพบว่าชิ้นหนึ่งอยู่ที่เบลลาทริกซ์ซึ่งแฮรี่และท็องส์สามารถกำจัดเบลล่าและทำลาย horcruxesได้ อีกชิ้นหนึ่งเป็นสมบัติของซีเรียสแบล็ค ที่อยู่ใกล้ตัวแฮรี่มากๆ แต่แฮรี่มองข้ามไปจนกว่าจะรู้ตัวก็เกือบไม่ทัน ( R.A.B ก็เข้าใจว่าซีเรียสเป็น Dead eater จึงเก็บไว้กับซีเรียสส่วนนึง) และอีกส่วนหนึ่งซึ่งยังหาไม่เจอ และคาดว่าR.A.B.จะเก็บไว้เอง ในขณะเดียวกันที่ฮอกวอร์ตเฮอร์ไมโอนี่ (ซึ่งติดต่อกับแฮรี่ และรู้เรื่องราวโดยตลอด) ก็จับสังเกตในตัวครีเชอร์ได้ และสันนิษฐานว่าHorcruxes อีกชิ้นซ่อนอยู่ในบ้านของแบล็คที่ปัจจุบันตกเป็นของแฮรี่ แฮรี่กลับไปที่บ้านเลขที่12 และค้นหาจนเจอHorcrux และทำลายจนสำเร็จ และเขารู้ว่าถ้าเขาฆ่างูได้สำเร็จ โวลเดอร์มอร์ก็จะเหลือแค่ชีวิตเดียว ด้วยความช่วยเหลือของบุคคลลึกลับแฮรี่สามารถแฝงกายเข้าไปในที่กบดารของโวลเดอร์มอร์ได้ และเขาพยายามหาทางฆ่างูของโวลเดอร์มอร์จนสำเร็จ และขณะจะเข้าไปลุยโวลเดอร์มอร์แบบยอมตาย(เพราะเข้าใจว่าเหลือจิตเดียวแล้ว) แต่โดนสเนปขัดขวาง ด้วยความโกรธแค้น แฮรี่ฆ่าสเนปจนตายก่อนพบว่านี่เป็นกับดักที่ล่อให้เขามาติดกับ แต่ทันใดนั้นมัลฟอยก็โผล่มาช่วยแฮรี่ได้ทันและหนีไปที่ฮอกวอร์ต ที่ฮอกวอร์ต มัลฟอยเล่าให้ฟังว่าสเนปคือคนที่ส่งความเคลื่อนไหวของโวลเดอร์มอร์ให้แฮรี่ และ Order of Phenix มาโดยตลอดอย่างลับๆ ทำให้ โวลเดอร์มอร์ไม่สามารถทำอะไรได้สะดวก แฮรี่ไม่ยอมเชื่อจนพบความทรงจำของดัมเบิลดอร์ และพบว่าเป็นตอนที่ดัมเบิลดอร์ขอร้องให้สเนปฆ่าเขา เพื่อแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มโวลเดอร์มอร์ได้สนิท มัลฟอยเล่าให้ฟังว่าสเนปสามารถโน้มน้าวมัลฟอยให้ถอนตัวจาก Dead eater ได้แต่โวลเดอร์มอร์ก็สงสัย จึงวางแผนให้สเนปส่งข่าวผิดๆให้แฮรี่เพื่อวางกับดักเพื่อล่อทั้งแฮรี่และสเนป และมัลฟอยยังบอกอีกว่างูไม่ใช่Horcrux ที่แท้จริง แต่โวลเดอร์มอร์หลอกให้แฮรี่ตายใจเท่านั้นสรุป ยังมี horcruxที่หลงเหลืออยู่และไม่รู้ว่าเป็นอะไร แฮรี่เสียใจมากที่ตัวเองฆ่าเสเนปไป ทันใดนั้น โวลเดอร์มอร์และ กลุ่ม Dead eater ก็บุกเข้ามาในฮอกวอร์ต กลุ่ม D.A.ช่วยกันสู้เต็มที่แต่ก็ต้านไว้แทบไม่ไหว โวลเดอร์มอร์ไล่ล่าแฮรี่ด้วยตัวเอง จนเหลือแต่แฮรี่และเนวิลล์ในห้องของอาจารย์ใหญ่ และตัวโวลเดอร์มอร์ โวลเดอร์มอร์เฉลยว่า Horcrux อีกอันนึงก็คือแผลเป็นบนหน้าผากแฮรี่(โดยการฆ่าเจมส์ พอตเตอร์เพื่อสร้าง horcruxนี้) และเป็น Horcrux ที่จะทำให้โวลเดอร์มอร์ชนะ เพราะจากคำทำนาย จะมีผู้รอดชีวิตเพียงคนใดคนหนึ่ง ซึ่งถ้าแฮรี่รอด นั่นก็หมายถึงโวลเดอร์มอร์รอดด้วย ซึ่งจะไม่เป็นตามคำทำนาย ฉะนั้นแฮรี่จึงต้องเป็นฝ่ายตาย แฮรี่ยังคงสู้กับโวลเดอร์มอร์เต็มที่ แม้จะได้ยินอย่างนั้น เขาใช้ดาบกริฟฟินดอร์สู้กับโวลเดอร์มอร์ ก่อนจะโยนดาบให้เนวิลล์และร้องบอกให้เนวิลล์แทงโวลเดอร์มอร์ โวลเดอร์มอร์มัวแต่ระวังแฮรี่จึงโดนเนวิลล์แทงจนตาย แฮรี่บอกเนวิลล์และทุกคนว่าคำทำนายจริงๆหมายถึงเนวิลล์ไม่ใช่แฮรี่ ( แต่โวลเดอร์มอร์ไม่รู้เพราะเขาได้ยินคำทำนายมาจากสเนปอีกทีซึ่งไม่ครบถ้วนทำให้เขาคิดว่าเป็นแฮรี่) แต่ที่แฮรี่มีอำนาจพิเศษต่างๆเช่นภาษางูหรือเชื่อมจิตใจกับโวลเดอร์มอร์ได้เป็นเพราะแผลเป็นซึ่งเป็นhorcrux นั่นเอง และพอเขารู้ตัวว่าเป็นเพราะเหตุนี้ จึงคิดว่าน่าจะเป็นไปได้ที่เนวิลล์(ซึ่งไม่อยู่ในสายตาโวลเดอร์มอร์) อาจเป็นคนในคำทำนายก็ได้ ซึ่งเขาคิดถูก แฮรี่รู้ตัวว่า Horcrux แผลเป็นกำลังมีพลังมากขึ้นและกำลังจะครอบงำเขา ให้เขาเป็นโวลเดอร์มอร์ต่อไป จึงขอร้องให้เนวิลล์กำจัดเขาอีกคน เนวิลล์ไม่ยอม แฮรี่จึงบอกว่าหลายคนเสียสละชีวิตเพื่อกำจัดลอร์ดโวลเดอร์มอร์ ดัมเบิลดอร์ สเนป ซีเรียส รวมถึงพ่อและแม่ของ เนวิลล์ซึ่งการตายของแฮรี่เทียบไม่ได้กับคนอื่น เนวิลล์กลั้นใจกำจัดแฮรี่ ที่งานศพของแฮรี่ป้าเพ็ตทูเนียมาร่วมงานศพ และเล่าให้ทุกคนฟังว่าโวลเดอร์มอร์ ขณะเป็นทอม ริดเดิ้ล ได้พบรักกับหญิงธรรมดาคนหนึ่ง และมีลูกสาวสองคน แต่พอทอมเริ่มเปลี่ยนมาเป็นโวลเดอร์มอร์ทำให้ผู้หญิงคนนั้นเริ่มทนไม่ได้ และหนีไปโดยความช่วยเหลือของดัมเบิลดอร์ ดัมเบิลดอร์ช่วยให้เธอหลบซ่อน เปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนาม และใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาที่สุด ลูกสาวคนโตซึ่งเป็นสควิป ไม่มีเวทมนตร์ใดๆและเกลียดโลกของเวทมนตร์มาก แต่ลูกสาวคนเล็ก ซึ่งมีวี่แววความเป็นแม่มดตั้งแต่เด็กได้เข้าเรียนในฮอกวอร์ตภายใต้ชื่อลิลลี่ อีแวน ซึ่งตอนที่โวลเดอร์มอร์ฆ่าเจมส์และกำลังทำ horcrux บนตัวแฮรี่ ลิลลี่เข้ามาขัดขวาง และด้วยพลังความรักของแม่ และความเป็นสายเลือดเดียวกันกับโวลเดอร์มอร์ ทำให้เมื่อโวลเดอร์มอร์จะกำจัดลิลลี่ เกิดพลังย้อนกลับทำร้ายโวลเดอร์มอร์จนร่างกายสูญสลายไป และเนื่องจากเหลือแฮรี่คนเดียว ทุกคนจึงเข้าใจว่าแฮรี่มีพลังบางอย่างที่ทำลายโวลเดอร์มอร์(แต่ความจริงเป็นลิลลี่) และมีแต่ดัมเบิลดอร์ที่รู้ความจริงและเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พี่สาวลิลลี่ฟังเพื่อขอร้องให้เธอรับเลี้ยงเด็กชายผู้รอดชีวิต September 03 ชีวิตที่มีแต่..."เรียน"(I still sitting aLone) " I still sitting alone "
ต้องแก้ไขสเปช...เนื่องจากมีคนถามเรามากมาย
ว่าใช้รูปนั้นทำไม...ก็บอกแล้วว่า...
แล้วความหมายมันดี
มันแทนความรู้สึกได้...
เปลี่ยนก็ได้วะ...โด่!
ช่วงนี้เรียนหนักเจงๆ..
.
เบื่อหว่ะ...เหนื่อยด้วย
งานก็เยอะ...จะให้กูทำเอาโล่ห์หรอ...
สอบเกือบทุกวัน...เฮ้อ!
เออ...แล้วBIOเนี่ยะ...เปนอาไรกะกูหรอ จิกกูอยู่ได้
กะอีแค่กูใส่ขาสั้นไปทำรายงานนี่นะ
จารย์...บ้าป่ะเนี่ยะ
หลังวันที่ 15 ไป...ชีวิตคงดีขึ้นกว่านี้
เสานี้มีQuize Chem
อาทิตมีสอบ BIO...เช้าLec...บ่ายLab
โอ๊ย!...ทำไมไม่สอบ24ชั่วโมงไปเลยหล่ะ
เสาหน้าสอบย่อยChem"""
กว่าจะได้อยู่กะครอบครัว...
แล้วใครเขาจะกล้าเข้ามาหากู
เล่นมะมีเวลาซะแบบนี้
ลูกกูก็ต้องกินนมขวดทุกวันดิ...
. . . พึ่ ง ไ ป ล ง ท ะ เ บี ย น ม า . . .
ความจิงเขาให้ลงตั้งนานแล้ว...แต่ที่ปรึกษาพึ่งปลดล๊อก
เซงเลยกรู...แล้วแบบนี้จะไปลงเรียนอะไรกะเขาทัน
เทอมสองแมร่งเรียนหนัก...ว่างวันจันวันนึง
แต่เสือกต้องได้ลงตัวFree กะดนตรีไทย ซวยเลยกรู
อยากลงเรียนแบดอีก...มันส์
แต่เขามะให้ลง...เก่งเกิน
ป่าวหรอก...ลงไปแล้ว ลงซ้ำมะได้
มะมีวันหยุดเลย
เสาก็เรียนFood...เอาไปเลยค๊าบพี่น้อง
อย่าให้กูได้มีเวลาพัก...กูไม่ใช่คน
กูมันเครื่องจักร...แดกน้ำมันเด๋วก็ทำงานได้
แล้วเพื่อนในกลุ่มก็ต่างต้องแยกย้ายกันไป
เพราะทางคณะเขาแยกPlan อดไปด้วยกันอีก
กะลังสนิทกันเชียว...แล้วแบบนี้กูจะมีเพื่อนสนิทป่ะเนี่ยะ
ย้ายแมร่งทุกเทอม...สงสัยคงได้รู้จักกันทั้งคณะชัวร์
เอาเลย...จะทำอะไรก็ทำเลย
ค่าเทอมก็แพง...ลงบางตัวก็มะได้...เต็ม!
ไม่อยากได้หรอเงินอ่ะ...ทำไมไม่เปิดsecเพิ่ม...ห๊า
แล้วกูจะจบมะเนี่ย
ลงไปแค่ไม่กี่ตัว...ปาไปห้าหมื่นละ
ค่าบำรุงการศึกษาอีก...ดีนะของกูบำรุงน้อยกว่าเพื่อนหมื่นนึง
แล้วกว่าจะลงได้นะ...ผลัดวันแล้วผลัดวันอีก
เวปก็ล่ม...ตายไปเลย!
P a' P' a . . . M a' M a
สำหรับการอัพครั้งนี้...
...ไม่มีอะไรมากมาย...
แค่มาแก้ไขอันเดิม
. . . จ า ก ค น ที่ ยั ง รั ก" . . .
ก้อเก็บเอาไว้ไม่เคยให้ใครรู้ว่า...ยังคิดถึงแฟนเก่า
..เธอคงนอนฝันไม่รับ ไม่รู้ ไม่สนใจ ไม่มีฉัน.. ให้ เธอ .. โชค ดี แล้ว กัน .. เขา ดี กว่า ฉัน ก็ เข้า ใจ
อยากบอกให้เธอนั้นได้รับ ได้รู้..คิดถึงเธอสุดหัวใจ
..ไม่รู้..ว่าเธออยู่ไหน..แต่อยากให้เธอได้ฟัง..
ก็ว่าจะโทรหาเธอจะดีมัย ลองกี่ครั้งก็ไม่กล้า ก็ใจมันรู้ว่าต้องมีน้ำตา..ถ้าเธออยู่กับคนนั้น อยากจะสมน้ำหน้าตัวเองนัก..เก็บรักไว้ไม่ทัน ไม่เห็น..ความสำคัญ..มันก็ถูกเขาต้องแย่งไป
..ก็รู้..ตัวดี..ว่าไม่ใช่คนดีที่เธอ.. " รั ก "
..ก็ยอมรับ..มันคงจะลืมได้สักวัน.. ..เธอคงนอนฝันไม่รับ ไม่รู้ ไม่สนใจ ไม่มีฉัน.. ให้เธอ..โชคดีแล้วกัน..เขาดีกว่าฉันก้อเข้าใจ อยากบอกให้เธอนั้นได้รับ ได้รู้..คิดถึงเธอสุดหัวใจ ไม่รู้..ว่าเธออยู่ไหน..แต่อยากให้เธอได้ฟัง . . . จาก คน ที่ ยัง รัก . . . * * *============================================* * *
พอดีเข้าไปอ่านสเปชเพื่อน...บางคน
เลยขอก๊อบมาหน่อยละกัน...
เคยชอบฟังเพลงนี้มาแล้วครั้งนึง
แล้วก็เลิกชอบ...
(อย่าคิดมาก...ไม่มีไร แค่ก๊อบเขามา)
+ ไ ม่ ว่ า เ ธ อ จ ะ เ ค ย เ ป็ น ใ ค ร
. . . จ ะ ผ่ า น อ ะ ไ ร ม า . . .
ข อ จ ง อ ย่ า เ ป็ น กั ง ว ล
นี่ คื อ . . . " ค น ข อ ง เ ธ อ " +
ตุ๊ ก ต า ค น เ ล่ น ข อ ง . .
.
มองออกป่ะว่าเปงใครกะใคร
PS : + ขอบคุณ...สำหรับความช่วยเหลือของเพื่อนบางคน...ที่กูไม่เคยแม้แต่จะติดต่อไป
แต่พวกมึง...ก็ช่วยกู...ในตอนที่กูมีปัญหา "ขอโทษ" และ "ขอบคุณ" จากใจจิง(ซึ้งพวกมึงเจงๆ...เพื่อน)
พี่ซ้ง...เด๋วสอบเสร็จจะไปหานะ...ทำตัวให้ว่างหล่ะ ไปกินข้าวกันๆ
แบงค์...ขอบคุณมาก ขอบคุณจิงๆ
+ "อ้วน" โทษทีนะ...วันเกิดแก...เค้าไม่ได้โทหาเลย
โทสับไม่มีตัง...เรียนหนักด้วย...โทษที
+ ก๊อบ!"...Happy BirthdaY นะน้องรัก...ขอโทษที่ไม่ได้โทไป...แต่ไม่ได้ลืมนะ
+ เอื้อย...กูขอโทษ...กูไม่รู้ว่ามึงจะโกดกู กูไม่ได้ตั้งใจจะพูดประชดมึงนะ ก็แค่ล้อเล่น ก็กูเปนห่วงมึง ไม่อยากให้มึงซื้ออะไรที่แพงเกินไป ของ...จะมีค่าแค่ไหน มันขึ้นอยู่กับความจิงใจที่เราจะให้และความเต็มใจของผู้รับ ต่อให้เป็นเศษดินหรือว่าเพชร...มันก็มีค่าเท่ากัน ยังมีอะไรอีกตั้งมากมายที่มีความหมาย...และมันสามารถแทนความรู้สึกของเราได้ มันไม่จำเป็นต้องแพงหรอก หายโกดกูนะ...โทดทีเพื่อน กูไม่ได้ตั้งใจ
* ถ้าพวกมึงสองคนจะคบกัน...ก็คบไป อย่ามายุ่งกะกู! อย่ามาให้กูต้องรับรู้ กูไม่ใช่คนทนอะไรได้นานนะ
คบกันนานๆหล่ะ ให้นานเหมือนที่หลอกกูมาตลอด...
เสียใจจิงๆที่เคยไว้ใจพวกมึง...เสียใจที่พวกมึง"เคย"ต้องมารับรู้ความรู้สึกของกู
ต่อไปนี้...ไม่มีอีกแล้วหล่ะ...
+ ผ ม รั ก แ ฟ น ผ ม ค ร๊ า บ ...!
อยากรู้มั๊ยโบเปลี่ยนไปยังไง...ก็โบหยุดแล้วไง การมาอยู่ที่นี่...มันสอนให้ได้รู้ว่า...โบไม่อยากมีใครอีกแล้ว เชื่อเถอะ...เหนื่อยมามากละ ถึงเวลาล้างมือซะที...ออกจากวงการคร๊าบ...คนแรกที่ออกไปคืออีเดียร์ มันทำได้...ทำไมกูจะทำไม่ได้ บายจาย...รักหมดใจ...ต่อให้เป็นยังไงก็มะสนใจแล้ว รักซะอย่าง คนเรามันก็มีแค่สองอย่าง...มีความสุข...กับ...เสียใจ มันก็มีแค่นั้น แล้วทำไมคนอย่างกู จะเจ็บ หรือจะมีความสุข...ไม่ได้
+ กู...รักมึงเท่าเดิมนะจอย กูไม่ว่างโทหาเพราะกูเรียนหนัก ไม่ใช่เพราะไม่รัก เพลาๆลงบ้างนะเพื่อน...เด๋วโทรม
ThankS" ... eiei_shisu 's space
mickey 's space
August 27 ...
จาก...โลกใบใหม่
วันนี้...บอกตรงๆว่าเหนื่อยมาก
เหนื่อยแทบจะไม่มีแรงเดิน
แต่ไม่กล้าที่จะบอกใครว่าเหนื่อย
ต้องฝืนยิ้ม...ฝืนทำเป็นมีความสุข
ฝืนตอบออกไปว่า...
"ไม่เป็นไร"
"ลืมแล้ว"
"ทำใจได้แล้ว"
"อยู่คนเดียวได้"
"ไม่เสียใจ"
แต่ที่ไหนได้...อยากจะร้องไห้แทบตาย
แต่ก็ไม่กล้าบอกให้ใครรู้
มันยาก...ที่จะอธิบายให้ใครฟัง
เขาก็คงได้แต่ฟัง...แล้วคิดตาม
แต่อาจไม่รู้ ว่าจิงๆแล้วมันทรมานแค่ไหน
บางทีการร้องไห้...ก็ไม่สามารถบอกได้หรอกว่า
เราเสียใจแค่ไหน
เขาไม่รู้หรอกว่า...ที่เรายิ้ม...ที่เราหัวเราะ
แต่ลึกๆในใจแล้ว...มันเกิดเหตุการณือะไรขึ้น
เขาไม่รู้หรอกว่า...วันนี้เราไปรู้อะไรมาอีกบ้าง
พอรู้แล้วก็เก็บเอาไปเปรียบเทียบกับเรื่องที่ผ่านมา
คิดถึงเรื่องเก่าๆแทบจะตลอดเวลา
ก็ยังคิด...ยังเสียใจ...ยังร้องไห้...และก็ยังเจ็บอยู่ทุกๆวัน
วันนี้...ก็ยังคงเสียใจไม่ต่างกันกับวันแรก...
แต่ความรู้สึกที่มันเพิ่มเข้ามาคือการเสียความรู้สึกที่มันเพิ่มมากขึ้นอีก
การเสียความรู้สึกมันมาพร้อมๆกับความจิงหลายๆอย่าง
ที่เราไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดและไม่เคยแม้แต่จะสงสัย
เวลาไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น...แต่กลับทำให้รู้เรื่องราวอะไรมากขึ้น
ยิ่งนานวันไป...ยิ่งได้รู้ความจิง
ได้รู้เรื่องที่ปิดบังกันมาตลอด
เรื่องที่ไม่เคยคิดว่าคนอย่างเธอ...จะทำ
ที่ผ่านมา...เราก็ไม่ต่างไปจากควายดีๆนี่เอง
ถ้าจะพูดไปแล้ว...ควายยังดีกว่าเราซะอีก
มันยังรู้ว่า...เจ้าของมันมีควายอีกกี่ตัว
แต่เรานี่สิ...คงเป็นควายตัวเดียวที่ไม่รู้อะไรเลย
คิดว่าเจ้าของมัน...จะรักมันแค่ตัวเดียว
แต่ที่ไหนได้..."คน"ก็คือคนที่เจ้าของมันรัก
"ความรักระหว่างคนกับควาย...ยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้"
เราคือความรู้สึก"รัก"ของเขาจิงๆรึป่าว
ตอนนี้ก็ยังคงสับสนอยู่
ทุกวันนี้ก็ยังคงเสียใจและร้องไห้อยู่เหมือนเดิม
เธอจะรู้บ้างมั๊ย...ว่า...
เวลาที่เธอหัวเราะ
อาจมีใครบางคนเขากำลังร้องไห้อยู่
เวลาที่เธอมีความสุข
อาจมีใครบางคนเขากำลังเจ็บและทรมาน
เวลาที่เธอไม่สบาย
อาจมีใครเขาเป็นห่วงเธอมาก
เวลาที่เธอไปกะใคร
อาจมีใครบางคนเขากำลังคิดถึงเธอมาก
เวลาที่เธอคุยโทสับกับคนของเธอ
อาจมีใครบางคนรอโทสับของเธออยู่
อาจมีใครบางคน...
ที่เขากำลังรอถามความจิงที่เขาค้างคากับเธออยู่...เธอจะรู้บ้างมั๊ย
ถึงแม้เขาจะรู้...ว่าเธอไม่มีอะไรจะพูดกับเขาแล้วก็ตาม
แต่เขา...ก็ยังรอเธอ...อยู่ทุกวัน
เธออาจพร้อมที่จะเปิดใจให้ใครเข้ามา...
และเธออาจจะมีใคร...ไปแล้ว
แต่เขา...
เขายังคงรักเธอ...และเขายังคงไม่พร้อมที่จะเปิดใจให้ใครเข้ามาแทนที่เธอ
และเขา...ก็ไม่อยากให้ใครเข้ามาแทนที่เธอด้วย
เขาเลือกที่จะหยุดที่เธอ...
เขายังคงเสียใจ...ยังคงรอคุยกับเธอ...
ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเธอ...ไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกับเขาอีกก็ตาม
เขา...ยังคงให้เธอเป็นคนรักของเขาอยู่
และความรู้สึกนี้...จะอยู่กับเขาไปทุกๆวัน
ถ้าไม่มีเธอ...
เขาก็ขออยู่คนเดียว...ดีกว่า
เพราะเขาคงไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นเครื่องมือ
ที่จะทำให้เขาลืมเธอ
เขาไม่อยากเอาความรู้สึกของใครมาล้อเล่นอีกแล้ว
และเขาก็"เข็ด"แล้วเช่นกัน
เพราะรักครั้งนี้...ได้สอนอะไรให้เขามากมาย
รักครั้งนี้มันสอนให้เขารู้จักการรักใครจิงๆ
มันสอนให้เขารู้จักการเลือก
มันสอนให้เขารู้จักการเปลี่ยนตัวเอง
มันสอนให้เขารู้จักการ"หยุด"
ตอนนี้เธอคงมีใครที่อยู่ข้างๆเธอ
เขา...อาจมาก่อนฉัน
เขา...อาจพึ่งมาช่วงที่เราจากกัน
เขา...อาจจะเข้ามาช่วงที่เรายังคบกันอยู่
เขา...อาจจะมาพร้อมๆกับฉัน
จะด้วยเหตุผลอะไรหรือใครก็ตาม
...ในวันนี้...ฉันได้รับรู้มันแล้ว...
ในความรู้สึกเธอ...
ฉันคงเป็นได้แค่ความรู้สึก"สนใจ"...ที่เธอแบ่งมาจากเศษเสี้ยวของความ"รัก"ทั้งหมดที่เธอมีให้เขา
+ คงเพราะความรู้สึกที่ยังสับสน...เลยทำให้ลืมยาก...และ...เจ็บนาน+
PS> ขอบคุณ...สำหรับคำว่า"รัก"ที่"ธรรมดา" คำนี้คงไม่ต่างไปจากคำว่า"เฉยๆ"สินะ
ขอบคุณ...ความรู้สึก...ที่สอนให้รู้ถึงการรักใครจิง
ขอบคุณ...ที่ไม่เปิดอ่านข้อความที่ส่งไป
ขอบคุณ...สำหรับคำว่า"เสียใจ" ที่แม้จะไม่ได้รู้สึกก็ตาม หรือคงเพราะไม่รู้สึกมั๊ง...เลยทำให้เธอทำใจได้ง่ายและพร้อมที่จะมีคนใหม่
จาก...โลกใบเดิม
พึ่งรู้...ว่า"ความเสียใจ"เป็นแบบนี้เอง มันเจ็บจนไม่มีแรงจะทำอะไร ตื่นขึ้นมาแต่ละวันก็เช้านะ...แต่กว่าจะฝืนตัวให้ลุกขึ้นได้ พอไปเรียนก็ดีหน่อย...ยังพอไม่นึกถึงได้ ยังมีเรื่องเรียน ยังมีการบ้าน ยังมีรายงานให้ทำ ยังมีเพื่อน ยังมีอะไรให้ทำเยอะ แต่เมื่อไหร่ที่กลับมาห้อง...เมื่อไหร่ที่อยู่คนเดียว ตอนนั้นแหละจะเป็นช่วงที่ทรมานที่สุด แต่ละวันกว่าจะนอนหลับ...ทำไมมันยากจัง ไม่รู้จะคิดอะไรกันนักกันหนา ทุกวันนี้ก็พยายามทำตัวไม่ให้ว่าง เรียนให้หนัก หาหนังสือมาอ่านเยอะๆ ตอนนี้...อยู่คนเดียวไม่ได้จิงๆ ลำบากเพื่อนเลย...ที่ต้องคอยมาอยู่ด้วย
แต่เรื่องที่ผ่านมามันบอกให้ฉันรู้ว่า...เธอไม่แคร์ความรู้สึกของฉันเลย
มีใครถามถึงฉันกับเธอ...เธอก็ยังคงตอบเขาไปว่า...ไม่ได้ติดต่อกัน
ห่างๆกัน หรือเธออาจจะตอบเขาไปว่าไมได้คบ ไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ
เธอบอก...เธอทำให้ฉันรักเธอคนเดียวไม่ได้
ฉันต่างหาก...ที่ควรพูดคำนั้น
|
|
|
